Ο ομφαλός του Άργους

της Κατερίνας Γραμματικού

Ο Ομφαλός των Δελφών, Φωτο Κ.Τ.

                            Ο Ομφαλός των Δελφών, Φωτο Κ.Τ. 

Μπορεί το Άργος να ήταν κέντρο δύναμης και ιστορίας. Πόλη αρχαία, γεμάτη μνήμη και αντοχή. Σήμερα, όμως, η καρδιά του χτυπά αλλού· σε ένα κτίριο όπου καθημερινά δίνονται μικρές ή μεγάλες, αθέατες μάχες. Εκεί όπου οι άνθρωποι δεν ζητούν χρησμό, αλλά μια θέση σε θάλαμο, μια διάγνωση λιγότερο σκοτεινή, έναν γιατρό να τους κοιτάξει στα μάτια, μια καλή νοσοκόμα.

Ο ομφαλός της γης είναι οι Δελφοί. Η μήτρα, η κοιλιά, ο αφαλός του πλανήτη κοινώς. Όχι τυχαία συνδέθηκε με την πρόγνωση και την ελπίδα που το μαντείο παρείχε. Το σημαντικότερο κέντρο της Απολλώνιας θρησκείας, οι Δελφοί, με το γόητρο και την ισχύ τους, προκάλεσαν μέχρι και ιερούς πολέμους κατά τον 5^ο με 4^ο αι. π.Χ.

Το Δελφικό μαντείο και οι χρησμοί του θεωρούνταν οι πλέον αξιόπιστοι. Εάν υπήρχε χρηματιστήριο τότε, θα ήταν σίγουρα εισηγμένο.

Ο ομφαλός του Άργους είναι συνήθως μάντης κακών και ο τόπος εγκατάστασης του Νοσοκομείου της πόλης. Το γραφειοκρατικό του κέντρο ομοιάζει με ένα προγνωστικό σύστημα που θα μπορούσαμε να το πούμε απλά: «Πυθία». Μασουλάει κι αυτή αν όχι δάφνες, μπακέτες και ψητά κοτόπουλα, πίνει καφέδες και αργοπορεί. Είναι το στέκι της Μαντάμ Ζαΐρα, τρέφεται από την εξαπάτηση και ορίζει τη μοίρα ή την τύχη των ανθρώπων, κερδίζοντας τα προς τα ζην από ένα φακελάκι, ένα εικοσάρικο στη χούφτα.

Το Νοσοκομείο του Άργους δεν θα προβλέψει πάλι τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, ούτε την Αργοναυτική εκστρατεία, κανέναν Τρωικό πόλεμο, αφού οι μυθικοί και ιεροί πόλεμοι έχουν τελειώσει και απέμειναν μόνο οι ψυχές από προαιώνια πτώματα να βασανίζονται ως "θεραπευόμενοι".

Σε αντίθεση με τις ουτοπίες (που είναι φανταστικοί, μη πραγματικοί τόποι), οι ετεροτοπίες είναι υπαρκτοί χώροι με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Σε όλα τα πράγματα της ζωής όμως, έρχεται η παρακμή ως ανυπέρβλητος φυσικός νόμος, όσο κι αν όλα θέλουμε να τα λέμε υπολογίσιμα ή προβλέψιμα. Τα κβάντα άλλα λένε. Είτε λοιπόν από ανθρώπινο παράγοντα ή από θεϊκό, μια φωτιά, μια πλημύρα, ένας κατακλυσμός έρχεται και ισοπεδώνει πολιτείες ολόκληρες αν θελήσουν. Το «ΠΓΝ Άργους» θα σωθεί, λένε ιερείς και θεράποντες! Ένα θεραπευτικό κέντρο που το προστατεύουν Θεοί και Δαίμονες, δεν μπορεί παρά να επιπλεύσει οποιασδήποτε θεομηνίας! Έχει αλεξικέραυνα ολκής και τείχη αόρατα το αφήνουν απροσπέλαστο. Έτσι επιβιώνει ο λόχος των νοσηλευτών και των ιατρών, από το κακό μάτι, την κακή συναστρία, την πρωταπριλιά. Παρότι οι ασθενείς πάσχουν ή αργοπεθαίνουν εκεί μέσα, οι συνοδοί παραδίδουν το πνεύμα τους στην αήθη συμπεριφορά και την κακοδαιμονία των υπαλλήλων και την αδιαφορίας του νοσηλευτικού προσωπικού και οι νεκροθάφτες τρίβουν τα χέρια τους.

(Ναι, το ΕΣΥ μας έχει ελλείψεις. Το κράτος στερείται για να έχει πυραύλους και πολεμική υλικά, έργα οδοποιίας ολίγων τεχνικών εταιριών, για το καλό μας.)

Όταν λοιπόν στερέψουν τα σκευάσματα και οι σωματικές αντοχές, όλοι όσοι βρεθούν σε αυτό το κακοφορμισμένο κτίριο παλεύουν με μαγιοβότανα να διώξουν τον εξαποδώ, με βασκανίες και προσευχές. Η παθολογία και ανατομία (ΠΑΘ-ΑΝ) όταν δεν έχει εμπεδωθεί σωστά, μέσα μάλιστα σε ένα μη αποτελεσματικό σύστημα, στρέφει τις ελπίδες τις στο κυρ ελέησον προκειμένου να ξορκίσει τα κακά πνεύματα που λημεριάζουν στον προαύλιο χώρο του χώρου ίασης. Η security τα πυροβολεί με άναρθρες κραυγές και φωτιές που καίνε μέρα νύχτα έξω από τα τείχη του πολιορκημένου ΕΣΥ που μοιάζει με τα τείχη της Τροίας.

Ωστόσο, καμία σχέση δεν πρέπει να έχει το εν λόγω Νοσοκομείο με τις Θέρμες της αρχαίας πόλης. Τα Λουτρά ήταν εκτός από κέντρα συνάντησης και συναναστροφής, άσκησης και υγιεινής, καθαριότητας και θεραπείας, αφιερωμένα σε ταπεινούς θεούς για αγαθούς ανθρώπους.

Η πόλη έξω μοιάζει να έχει προσαρμοστεί στη βαρύτητα αυτού του τόπου. Φαρμακεία, ιατρεία, καταστήματα ορθοπεδικών, γραφεία τελετών. Σαν να οργανώθηκε ολόκληρη η ζωή γύρω από την ασθένεια και τη φθορά. Λίγο πιο πέρα, άδεια μαγαζιά, κλειστά παντζούρια και γειτονιές που μοιάζουν να ξεχάστηκαν από τον χρόνο.

Το Άργος υπήρξε πάντως ομφαλός της Πελοποννήσου, κάποτε, εκείνα τα παλιά χρόνια, όπως αναδημοσιεύει η Αργολική Βιβλιοθήκη ενορίας Άργους (βλέπε Α’ Εθνοσυνέλευση, Κυβέρνηση Πελοποννήσου μετά την Επανάσταση)… Ένας πρώτης τάξεως δήμος ήταν (όπως γράφει), παρ’ όλες τις συμφορές που έπεφταν κατά καιρούς στους Αργείους, ως πόλη στεκόταν πάντα όρθια.

Το κέντρο του μικρόκοσμου σήμερα είναι το Νοσοκομείο του. Γύρω του περιστρέφεται η πόλη σαν κουρασμένος πλανήτης. Κάθε Ετεροτοπία της πόλης βυθίζεται στη δίνη της όπως και σε αυτό το γεωγραφικό σημείο της οικουμένης. Επιμένω σε αυτό, γιατί λίγα βήματα μόλις αν απομακρυνθείς, θα συναντήσεις ορθοπεδικά υλικά, στρώματα κατάκλισης, φαρμακεία και ιατρεία, γραφεία τελετών, κλειστά μαγαζιά και άδειες γειτονιές. Ακολουθούν άδειες πλατείες και ρυμοτομική αναρχία.

 Αυτή η περιοχή του Άργους ρουφάει όλη την κακή ενέργεια, είναι η μαύρη τρύπα της πόλης που όλα ρουφιούνται και καταπίνονται κι όλα επιστρέφουν σ΄αυτό. Η πόλη καταπίνεται από την ίδια την πόλη.

Στο μαντείο των Δελφών, κατέφυγε ο μοιραίος Ορέστης…

Στο ΠΓΝ Άργους καταφεύγει ο άμοιρος ικέτης.

Ο αυθεντικός ομφαλός βρισκόταν στα άδυτα του Ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς.

Ο ομφαλός του Άργους, η ιερή λίθος της πόλης του Άργους, βρίσκεται στη θέση του Νοσοκομείου Άργους.

Το μήνυμα της Πυθίας του ΠΓΝ Άργους λέει: θα μπεις, θα βγεις, αλλά μπορεί και να μην ξαναμπείς. Ποτέ πάλι.

Ίσως τελικά κάθε εποχή να έχει το δικό της μαντείο. Όχι πάντα για να προβλέπει το μέλλον, αλλά για να αποκαλύπτει τον φόβο της κοινωνίας της.

 

[Σημ. Τα κείμενο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας και την ευθύνη του φέρει εξολοκλήρου η συντάκτρια.]