Το πρωινό φως περνάει από τις κουρτίνες και ακουμπάει πάνω στο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας. Η ζύμη περιμένει, ήσυχη μέσα στο μεγάλο γαλατένιο μπολ. Η μητέρα ζυμώνει με τα χέρια της, κυκλικά, σαν να ξυπνάει τη μνήμη των Αποκριών που πέρασαν, πριν από χρόνια. Ο αέρας μυρίζει βούτυρο και αλεύρι και από το τηγάνι ανεβαίνει ο πρώτος καπνός, υπόσχεση γεύσεων και γιορτής.
Είναι η εβδομάδα της Κρεατινής. Το σπίτι ζωντανεύει με ήχους από την κουζίνα και μικρές φωνές που περνούν κάτω από την πόρτα. Ο πατέρας ανακατεύει τα λουκάνικα σε ένα τηγάνι, ενώ τα παιδιά τρέχουν γύρω από το τραπέζι, τσιμπώντας λίγο ψωμί και γελώντας με το αστείο του μεγαλύτερου αδερφού. Στην Τσικνοπέμπτη, η μυρωδιά του χοιρινού και των μπαχαρικών γεμίζει όλο το σπίτι και φτάνει μέχρι τη γειτονιά. Κάθε γωνιά μοιάζει ζωντανή, και η κουζίνα γίνεται το κέντρο της οικογένειας.
Στην Κρεατινή, οι μέρες περνούν γρήγορα. Παϊδάκια και μπριζόλες ψήνονται στο φούρνο, λουκάνικα τηγανίζονται και σερβίρονται με φρέσκο ψωμί και κρασί. Οι κουβέντες τρέχουν παράλληλα με το φαγητό: ιστορίες από τις προηγούμενες Απόκριες, ανέκδοτα από τους γείτονες, μικρές συζητήσεις για το σχολείο ή τη δουλειά. Το γέλιο γίνεται μέρος της συνταγής. Και όταν φτάνει η Κυριακή της Απόκρεω, η τελευταία μπουκιά κρέατος συνοδεύεται από μια γλυκιά αίσθηση πληρότητας. Η Σαρακοστή πλησιάζει, αλλά προς το παρόν, η γιορτή κρατάει την πρώτη θέση.
Η επόμενη εβδομάδα είναι η Τυρινή. Το κρέας φεύγει από το τραπέζι, αφήνοντας χώρο για τυριά, γάλα, αυγά και πιο ήπιες γεύσεις. Η κουζίνα ξαναγεμίζει μυρωδιές, αλλά διαφορετικές: ζύμη που ψήνεται με μυζήθρα, τυρόπιτες που φουσκώνουν ήσυχα στο φούρνο, καλιτσούνια που τηγανίζονται σε μικρές τηγανιές, τραγανά και χρυσά. Τα παιδιά βοηθούν όσο μπορούν, αλείφοντας τα φύλλα με βούτυρο ή τυλίγοντας μικρά πιτάκια. Κάθε κίνηση είναι ρυθμός, κάθε ήχος κομμάτι μιας γιορτής που δεν φαίνεται έξω, αλλά ζωντανεύει στο σπίτι.
Και μετά έρχεται η στιγμή των γλυκών. Τηγανίτες με μέλι το πρωί, λουκουμάδες ζεστοί με κανέλα, μπακλαβάς και γαλακτομπούρεκο στο τραπέζι της επίσκεψης. Το σπίτι μοσχοβολάει σιρόπι, βούτυρο και ζάχαρη. Κάθε γλυκό είναι μικρή τελετή. Τα παιδιά περιμένουν πότε θα κρυώσουν για να τα δοκιμάσουν, οι μεγάλοι θυμούνται τις δικές τους παιδικές Απόκριες. Αν ο χρόνος είναι λίγος, τα έτοιμα μίγματα για λουκουμάδες ή τηγανίτες δίνουν λύση, αλλά η χαρά είναι πάντα η ίδια: να φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου και να το μοιράζεσαι.
Οι μυρωδιές, οι ήχοι, οι κινήσεις, όλα αυτά συνθέτουν τις Απόκριες μέσα στο σπίτι. Οι μέρες αυτές ξεχωρίζουν γιατί επαναλαμβάνονται. Κάθε χρόνο η ίδια ζύμη, τα ίδια τραπέζια, οι ίδιες συνταγές, και όμως, πάντα λίγο διαφορετικά. Κάποιος ζυμώνει, κάποιος τηγανίζει, κάποιος δοκιμάζει πρώτος. Οι Απόκριες δεν είναι μόνο εξωτερική γιορτή· είναι κυρίως η ζωή που γεμίζει την κουζίνα και τη μνήμη.
Και όταν η Σαρακοστή φτάνει, το σπίτι ησυχάζει. Το τραπέζι αδειάζει από κρέας και γλυκά, η μυρωδιά υποχωρεί, αλλά η ζεστασιά μένει. Οι αναμνήσεις από την Κρεατινή και την Τυρινή παραμένουν ζωντανές, σαν μικρά κομμάτια μιας γιορτής που δεν τελείωσε ποτέ. Και την επόμενη χρονιά, θα ξαναζωντανέψουν, με τα ίδια πιάτα, τα ίδια γέλια και τις ίδιες μυρωδιές.
Με λίγα υλικά, λίγο χρόνο και μεγάλη διάθεση, οι Απόκριες μπορούν να γίνουν ξεχωριστές. Το τραπέζι δεν είναι μόνο για φαγητό αλλά για να αισθανθούμε τη γιορτή, να μοιραστούμε στιγμές και να κρατήσουμε ζωντανή μια παράδοση που μας ακολουθεί από γενιά σε γενιά.
Καλές Απόκριες, με μυρωδιές, γεύσεις και χαμόγελα γύρω από το τραπέζι.
Δημοσίευση σχολίου