Το σπίτι μας, τα όνειρά μας

 της Κατερίνας Γραμματικού

Image by mostafa_meraji/pixabay

Η Λώρα, στο «Μικρό σπίτι στο λιβάδι», βγαίνει πάντα χαρούμενη για να παίξει, να τρέξει, να νιώσει και να πονέσει. Κι ας μην το ξέρει, έχει κάτι που της ανήκει, μέσα στο οποίο μπορεί να μεγαλουργήσει, γιατί εκεί χωρούν τα όνειρά της. Θα το καταλάβει όταν μεγαλώσει, όταν κάποιος της ζητήσει ξαφνικά να φύγει, όταν βομβαρδίσουν την εστία της.

Υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα το δικαίωμα στην στέγαση και το καθολικό δικαίωμα στην ιδιοκτησία κατοικίας, το σπίτι που κατοικεί η μνήμη είναι αυτό της οικογένειας. Πως μπορεί και  αποτελεί προνόμιο των λίγων και ισχυρών του συστήματος ή των παραγόντων της παραγωγικής βάσης ως ανταμοιβή για την κερδοσκοπία του τραπεζικού συστήματος; Πως μπορούν οι αδύναμοι να εκδιώκονται; Η ιδιοκτησία της κατοικίας αποτελεί ζήτημα καθολικού δικαιώματος. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε πετάξει στο δρόμο, αφού σου έχει ζητήσει ένα υπέρογκο ενοίκιο.

Η «στέγη» μοιάζει με λέξη τσαλακωμένη, πεταμένη στην άκρη του δρόμου από κάποιον που καταβρόχθισε το περιεχόμενό της. Έχει πολλές σημασίες και γεννά πολλούς συνειρμούς. Εγκωμιάζεται από ειδικούς και αρχιτέκτονες. Είναι περισπούδαστη και ζηλευτή. Όταν δεν ανήκει σε πολλούς μαζί αλλά σε λίγους - ακόμη και σε ένα μόνο άτομο ή ζευγάρι - γίνεται ιδανική. Από την άλλη, φέρνει στον νου μας άλλες, συγγενικές λέξεις και έννοιες, τις οποίες κατά καιρούς καπηλεύονται «ιδανικοί» ηγέτες: πρώτη κατοικία, οικία, πολυκατοικία, οίκος και δήμος, αλλά και συνοικία, ως επικράτεια ελευθερίας και δημοκρατίας για κάθε άνθρωπο.

Άστεγοι δεν βρίσκονται μόνο στους δρόμους. Μέσα στην οικία του, όμως, μπορεί κανείς να είναι ο εαυτός του, να ζει, να σκέφτεται δημιουργικά και να γίνεται το αγκάθι στο πέλμα των κυβερνώντων. Πάνω σε αυτή την ελευθερία διακυβεύονται συμφέροντα και ασκούνται πολιτικές εξυπηρέτησής τους, χτίζονται περιουσίες και χαρτοφυλάκια.

Το σπίτι είναι ζωτικός χώρος (Lebensraum), αλλά αποτελεί και όνειρο ζωής (Lebenstraum), αν φέρουμε πιο κοντά τις δύο λέξεις. Γίνεται, μεταφορικά και σκηνικά «Συνοικία το όνειρο».

Όσοι έχουν σήμερα δικό τους σπίτι μπορούν να νιώθουν ελεύθεροι πολιορκημένοι. Δεν αποκλείεται, όμως, οι απόγονοί τους να είναι οι αυριανοί κατατρεγμένοι ή άστεγοι.

Οι βουλευτές και οι ευρωπαϊστές αρκούνται να αποφασίζουν για τον εαυτό τους αν θα έχουν ένα, δέκα ή ακόμη και τριάντα σπίτια στην ιδιοκτησία τους, καθώς και επαύλεις και κότερα, ώστε να μπορούν να σκέφτονται και να δρουν «δημοκρατικά» και άνετα για όλους εκείνους που ξεσπιτώνονται συχνά πυκνά, φωνάζουν και απαιτούν. Η ανεργία και το τεχνητό έλλειμμα κατοικιών αφήνονται να ρυθμίζονται από την ασύδοτη αγορά της ελεύθερης οικονομίας. Παράλληλα, απαξιώνεται η κοινωνική συνεισφορά, προκειμένου να ενισχύεται η κερδοφορία που υποτίθεται ότι θα φέρει φόρους και ανάπτυξη. Και όλα αυτά ενώ αντηχούν παράξενα στ' αυτιά μας η Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας και η Πολιτεία του Πλάτωνα.