Το Ναύπλιο φόρεσε τα γιορτινά του και για τρεις ημέρες και το λιμάνι της πόλης έγινε ένας μεγάλος τόπος συνάντησης της ελληνικής παράδοσης. Το 7ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών, που διοργανώσε το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ναυπλίου – Ερμιονίδας, έφερε στο προσκήνιο τη δύναμη του χορού, της μουσικής και της συλλογικής μνήμης, συγκεντρώνοντας χορευτικά συγκροτήματα από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, την Κρήτη και την Κύπρο. Με φόντο το Μπούρτζι και τον Αργολικό κόλπο, οι παραδοσιακές φορεσιές, οι μουσικές και οι χοροί δημιούργησαν ένα μοναδικό σκηνικό, που προσέλκυσε πλήθος κόσμου και έδωσε στο Ναύπλιο μια διαφορετική πολιτιστική ταυτότητα.
Και αν κάτι ξεχώρισε ιδιαίτερα στη φετινή διοργάνωση, αυτό ήταν η ποιότητα των χορευτικών συγκροτημάτων, η ζωντάνια των συμμετεχόντων και η άψογη εικόνα της διοργάνωσης.
Ένα μεγάλο πολιτιστικό αντάμωμα στο λιμάνι του Ναυπλίου
Το 7ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών δεν ήταν απλώς μια σειρά από χορευτικές εμφανίσεις αλλά ένα πραγματικό πολιτιστικό αντάμωμα. Στο λιμάνι του Ναυπλίου συναντήθηκαν διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, καθεμία με τη δική της μουσική, τη δική της φορεσιά, τους δικούς της ρυθμούς και τις δικές της ιστορίες.
Από την Καστοριά και τη Βέροια, μέχρι τον Πόντο, την Κρήτη, την Αχαΐα, την Πελοπόννησο και την Κύπρο, το Φεστιβάλ δημιούργησε έναν ζωντανό χάρτη της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Και ήταν ακριβώς αυτή η πολυφωνία που έκανε τη διοργάνωση ξεχωριστή. Γιατί η ελληνική παράδοση δεν είναι μία αλλά πολλές παραδόσεις που συναντιούνται, συνομιλούν και τελικά ενώνονται μέσα από τον χορό.
Από την Κύπρο στο Ναύπλιο – ένας συμβολικός πολιτιστικός δεσμός
Ιδιαίτερο συμβολισμό είχε και η παρουσία της Κύπρου στο 7ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών. Η συμμετοχή του κυπριακού συγκροτήματος έδωσε στη διοργάνωση έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, καθώς η Κύπρος και η Ελλάδα συναντήθηκαν μέσα από τη μουσική και τον χορό. Οι χορευτές, οι φορεσιές και οι μουσικές έγιναν η κοινή γλώσσα δύο τόπων που συνδέονται με βαθείς ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς. Η παρουσία της Κύπρου δίπλα στην Κρήτη, την Πελοπόννησο, τη Μακεδονία και τον Πόντο δημιούργησε μια εικόνα που αποτύπωνε με τον καλύτερο τρόπο το πραγματικό νόημα του Φεστιβάλ: Να συναντηθούν οι διαφορετικές εκφράσεις του ελληνικού πολιτισμού σε έναν κοινό τόπο.
Η ξεχωριστή παρουσία της Κρήτης και της Ένωσης Κρητών Αργολίδας «Ο Μίνωας»
Ανάμεσα στις συμμετοχές που έδωσαν ιδιαίτερο χρώμα στο Φεστιβάλ ήταν η Ένωση Κρητών και Φίλων Κρήτης Αργολίδας «Ο Μίνωας». Η παρουσία του «Μίνωα» είχε ξεχωριστή σημασία, όχι μόνο επειδή μετέφερε στο λιμάνι του Ναυπλίου τους ήχους και τους χορούς της Κρήτης, αλλά και επειδή απέδειξε για ακόμη μία φορά πως η παράδοση μπορεί να ανθίζει μακριά από τον τόπο όπου γεννήθηκε.
Οι Κρητικοί της Αργολίδας κρατούν ζωντανή την πολιτιστική τους κληρονομιά μέσα από τους χορούς, τη μουσική και τις φορεσιές, μεταφέροντας από γενιά σε γενιά στοιχεία μιας ιδιαίτερα ισχυρής πολιτιστικής ταυτότητας. Στη σκηνή του Φεστιβάλ οι χορευτές του «Μίνωας» έφερε τη χαρακτηριστική κρητική λεβεντιά, τον δυναμισμό των χορευτών και τον ξεχωριστό ρυθμό της Κρήτης. Η συμμετοχή του δεν ήταν απλώς μια ακόμη εμφάνιση στο πρόγραμμα αλλά μια υπενθύμιση ότι η Αργολίδα αποτελεί πλέον και τόπο συνάντησης διαφορετικών πολιτιστικών κοινοτήτων, οι οποίες διατηρούν ζωντανές τις ρίζες τους και παράλληλα συμμετέχουν ενεργά στην πολιτιστική ζωή του τόπου.
Από την Καστοριά, τη Βέροια και τον Πόντο
Ιδιαίτερα δυνατή ήταν και η παρουσία των συγκροτημάτων από τη Βόρεια Ελλάδα. Η Μουσικοχορευτική Ένωση Καστοριάς «Αρμονία» έφερε στο Ναύπλιο τους χαρακτηριστικούς ρυθμούς και τις παραδόσεις της Καστοριάς, προσθέτοντας στο Φεστιβάλ το ιδιαίτερο χρώμα της Δυτικής Μακεδονίας.
Ξεχωριστή ήταν και η παρουσία του Συλλόγου Βλάχων Βέροιας, μέσα από την οποία αναδείχθηκε ακόμη μία διαφορετική πολιτιστική παράδοση της Βόρειας Ελλάδας. Και βέβαια, ιδιαίτερη θέση είχε ο Χορευτικός Όμιλος Ποντίων «Σέρρα». Ο ποντιακός χορός κουβαλά κάτι περισσότερο από τον ρυθμό και την κίνηση. Κουβαλά μνήμη.
Κουβαλά τις διαδρομές ενός λαού, την προσφυγιά, την απώλεια, αλλά και τη δύναμη μιας πολιτιστικής ταυτότητας που δεν έσβησε. Όταν οι χορευτές του «Σέρρα» βρέθηκαν στη σκηνή του Ναυπλίου, μαζί με τα βήματά τους έφεραν και αυτή τη μεγάλη ιστορική μνήμη. Και το κοινό το αναγνώρισε.
Και το Σούλι Αχαΐας είχε τη δική του ξεχωριστή θέση
Στο πολιτιστικό μωσαϊκό της διοργάνωσης προστέθηκε και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σουλίου Πατρών. Η παρουσία του συλλόγου έδωσε τη δυνατότητα στο κοινό του Ναυπλίου να γνωρίσει ακόμη μία τοπική παράδοση της ευρύτερης περιοχής της Αχαΐας.
Έτσι, το Φεστιβάλ δεν περιορίστηκε στις πιο γνωστές ή δημοφιλείς μορφές της ελληνικής παράδοσης. Έδωσε χώρο και στις τοπικές πολιτιστικές κοινότητες, στους συλλόγους που εργάζονται καθημερινά για να διατηρήσουν τα έθιμα και τους χορούς των τόπων τους. Και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της διοργάνωσης.
Οι χορευτές ήταν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές
Πάνω από όλα, όμως, το 7ο Φεστιβάλ ανήκε στους χορευτές. Στα παιδιά, στους νέους και στους μεγαλύτερους που ανέβηκαν στη σκηνή με τις παραδοσιακές τους φορεσιές. Στους ανθρώπους που για μήνες προετοιμάζονταν για λίγα λεπτά πάνω στη σκηνή. Στους δασκάλους που διδάσκουν τα βήματα. Στους μουσικούς που κρατούν τον ρυθμό. Κάθε εμφάνιση είχε τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα. Άλλοτε ο χορός ήταν δυναμικός και επιβλητικός, άλλοτε πιο κυκλικός και εσωτερικός, άλλοτε γεμάτος χαρά και άλλοτε με μια βαθύτερη συγκινησιακή φόρτιση. Όμως όλες οι εμφανίσεις είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: ήταν αυθεντικές. Και αυτό ήταν που κέρδισε το κοινό. Το χειροκρότημα δεν ήταν τυπικό αλλά θερμό, παρατεταμένο και αυθόρμητο.
Η μεγάλη επιτυχία της διοργάνωσης έχει ονοματεπώνυμο
Μια τέτοια διοργάνωση δεν γίνεται μόνη της. Πίσω από τα φώτα της σκηνής υπάρχει μια μεγάλη οργανωτική προσπάθεια. Επικοινωνίες με τα συγκροτήματα, προγραμματισμός, φιλοξενία, μετακινήσεις, τεχνικές ανάγκες, συντονισμός, υποδοχή, διαμόρφωση του χώρου και δεκάδες ακόμη λεπτομέρειες.
Και σε αυτό το σημείο αξίζει ιδιαίτερη αναφορά στον πρόεδρο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ναυπλίου–Ερμιονίδας Ραφαήλ Μπαρού, αλλά και σε όλους τους ανθρώπους του Κέντρου που εργάστηκαν για τη φετινή διοργάνωση.
Η εικόνα του Φεστιβάλ έδειξε ότι υπήρξε σοβαρή προετοιμασία και πολύ προσωπική δουλειά. Η ροή του προγράμματος, η παρουσία των συγκροτημάτων, η φιλοξενία και η συνολική εικόνα της εκδήλωσης συνέθεσαν μια διοργάνωση που άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο.
Ο κόσμος που βρέθηκε στο λιμάνι δεν χρειάστηκε να γνωρίζει πόσες ώρες δουλειάς χρειάστηκαν για να στηθεί η εκδήλωση. Είδε απλώς το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη πολιτιστική γιορτή. Μια διοργάνωση που αξίζει μεγαλύτερη θεσμική στήριξη
Η επιτυχία του 7ου Φεστιβάλ ανοίγει παράλληλα και μια μεγαλύτερη συζήτηση για τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης απέναντι σε τέτοιες πρωτοβουλίες. Το Φεστιβάλ έχει πλέον διανύσει επτά διοργανώσεις και αποτελεί μια σταθερή πολιτιστική παρουσία στο Ναύπλιο. Από την άλλη, η σχέση του με τη Δημοτική Αρχή έχει απασχολήσει και στο παρελθόν τη δημόσια συζήτηση, ιδιαίτερα σε σχέση με τη στήριξη και τη συνδιοργάνωση. Φέτος, πάντως, υπάρχει καταγεγραμμένη απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής Ναυπλίου για εξειδίκευση πίστωσης που αφορά υπηρεσίες φιλοξενίας στο πλαίσιο του Τριήμερου Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών. Αυτό δεν αναιρεί την ανάγκη για μια πιο σταθερή και ουσιαστική συνεργασία. Γιατί ένας πολιτιστικός θεσμός αυτού του μεγέθους δεν θα πρέπει να στηρίζεται κάθε φορά σε αποσπασματικές αποφάσεις. Θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μέρος της πολιτιστικής ταυτότητας της πόλης. Το Ναύπλιο έχει ανάγκη από τέτοιες διοργανώσεις. Και οι άνθρωποι που τις δημιουργούν έχουν ανάγκη από συνεργασίες, όχι από εμπόδια.
Ο πολιτισμός γεννιέται από την κοινωνία
Το σημαντικότερο μήνυμα του 7ου Φεστιβάλ βρίσκεται ίσως ακριβώς εδώ. Ο πολιτισμός δεν δημιουργείται μόνο μέσα σε θεσμικά κτίρια. Δημιουργείται μέσα στους συλλόγους. Στις πρόβες. Στα παιδιά που μαθαίνουν τα πρώτα τους βήματα. Στους γονείς που τα πηγαίνουν στις χορευτικές ομάδες. Στους δασκάλους που επιμένουν. Στους ανθρώπους που αφιερώνουν τον ελεύθερο χρόνο τους για να κρατήσουν ζωντανή μια παράδοση. Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ναυπλίου–Ερμιονίδας, μέσα από αυτή τη διοργάνωση, αποδεικνύει ότι ένας κοινωνικός φορέας μπορεί να έχει ενεργό και ουσιαστικό ρόλο στην πολιτιστική ζωή της περιοχής. Και αυτό έχει αξία.
Το Ναύπλιο έγινε ο χάρτης της ελληνικής παράδοσης
Αν κάποιος στεκόταν για λίγο στο λιμάνι του Ναυπλίου, θα μπορούσε να δει μπροστά του έναν μικρό χάρτη της Ελλάδας, την Κρήτη, την Κύπρο, την Καστοριά και τη Βέροια. Τον Πόντο αλλά και το Σούλι Αχαΐας, την Πελοπόννησο. Και μαζί ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών που ενώθηκαν μέσα από τον ίδιο ρυθμό. Αυτό ήταν τελικά το 7ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών. Όχι ένας απλός κατάλογος συγκροτημάτων, αλλά μια συνάντηση πολιτισμών. Ένα μεγάλο αντάμωμα που έδειξε πως η Ελλάδα μπορεί να είναι διαφορετική σε κάθε τόπο και ταυτόχρονα ενωμένη μέσα από τις κοινές της μνήμες.
Το χειροκρότημα που άξιζαν
Το μεγάλο χειροκρότημα ανήκει στους χορευτές, στους συλλόγους που ταξίδεψαν μέχρι το Ναύπλιο. Στους μουσικούς και στους δασκάλους, στην Ένωση Κρητών και Φίλων Κρήτης Αργολίδας «Ο Μίνωας», στους συμμετέχοντες από την Κύπρο, στα συγκροτήματα της Βόρειας Ελλάδας, στον Χορευτικό Όμιλο Ποντίων «Σέρρα», στον Πολιτιστικό Σύλλογο Σουλίου Πατρών αλλά και σε όλους όσους έφεραν στο Ναύπλιο ένα κομμάτι από τον τόπο τους. Και ασφαλώς στους ανθρώπους του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Ναυπλίου–Ερμιονίδας, με τον πρόεδρό του Ραφαήλ Μπαρού, για την προσπάθεια, την επιμονή και την άψογη διοργάνωση.
Γιατί μια επιτυχημένη πολιτιστική εκδήλωση δεν κρίνεται μόνο από το πόσο κόσμο συγκεντρώνει. Κρίνεται από το αν αφήνει κάτι πίσω της. Και το 7ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών άφησε εικόνες, μουσικές, χαμόγελα και μια πολύ σημαντική υπενθύμιση: Η παράδοση δεν είναι παρελθόν. Είναι παρούσα, όταν υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να τη διατηρούν. Και στο Ναύπλιο, για ακόμη μία φορά, η Ελλάδα χόρεψε στο λιμάνι.
Δημοσίευση σχολίου