Πολιτική Θύελλα στο Άργος | Ερωτήματα για «Επιλεκτική Αυστηρότητα» μετά την Καταδίκη Αντιδημάρχου

 

Αντιδράσεις και έντονος προβληματισμός επικρατούν στην τοπική κοινωνία του Δήμου Άργους-Μυκηνών, με αφορμή το χάσμα που παρατηρείται στη διαχείριση προσώπων που βρίσκονται αντιμέτωπα με τη δικαιοσύνη ή με διοικητικές κυρώσεις, σύμφωνα με το δελτίο τύπου που εξέδωσε η δημοτική παράταξη «Αλλαγή Πορείας» του τέως Δημάρχου, Δημήτρη Καμπόσου.

Η Καταδίκη και το Νομικό Υπόβαθρο

Στο επίκεντρο της επικαιρότητας βρίσκεται η πρόσφατη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ναυπλίου, το οποίο καταδίκασε την αρμόδια Αντιδήμαρχο για τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων σε ποινή φυλάκισης ενός έτους με τριετή αναστολή. Η υπόθεση αφορά το τραγικό περιστατικό ανθρωποκτονίας από αμέλεια, όταν δημότης που επέβαινε σε δίκυκλο δέχθηκε επίθεση από αδέσποτο σκύλο, έχασε την ισορροπία του και τραματίστηκε θανάσιμα.

Παρά την πρωτόδικη καταδίκη, η Αντιδήμαρχος παραμένει στη θέση της και ασκεί κανονικά τα καθήκοντά της. Από νομικής άποψης, η διαδικασία είναι απόλυτα σύννομη. Καθώς η απόφαση δεν είναι τελεσίδικη και έχει ήδη ασκηθεί έφεση, ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας μέχρι η υπόθεση να κριθεί σε δεύτερο βαθμό, όπως ορίζουν οι κανόνες ενός κράτους δικαίου.

Το Ηθικό Παράδοξο και οι Δύο Ταχύτητες

Ωστόσο, η παραμονή της Αντιδημάρχου στο αξίωμά της έφερε στην επιφάνεια μια παλαιότερη υπόθεση του Δήμου, προκαλώντας σοβαρά ερωτήματα ηθικής τάξεως και ισονομίας.

Στο πρόσφατο παρελθόν, στον ίδιο ακριβώς Δήμο, δύο υπάλληλοι της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ) Άργους-Μυκηνών απολύθηκαν με την κατηγορία της παραβατικής συμπεριφοράς. Το οξύμωρο στην περίπτωση των υπαλλήλων είναι ότι η απομάκρυνσή τους έγινε:

• Χωρίς να υπάρχει πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση.
• Χωρίς να έχει ασκηθεί ποινική δίωξη ή παραπομπή σε εισαγγελέα.
• Χωρίς να έχει προηγηθεί καν προκαταρκτική εξέταση.

Το αποτέλεσμα; Άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους και στιγματίστηκαν κοινωνικά, προτού η ίδια η Δικαιοσύνη αποφανθεί αν όντως έβλαψαν την υπηρεσία τους ή αν παρανόμησαν.

Καταρρέει η Ισονομία;

Η σύγκριση των δύο αυτών περιπτώσεων έχει προκαλέσει την έντονη δυσαρέσκεια των πολιτών, οι οποίοι κάνουν λόγο για «δύο μέτρα και δύο σταθμά» στην καρδιά της δημοτικής αρχής.

Όταν για τους απλούς εργαζόμενους αρκεί μια απλή υπόνοια ή καταγγελία για να οδηγηθούν στην άμεση εξόντωση και απόλυση, ενώ για τα πολιτικά πρόσωπα μια πρωτόδικη καταδίκη για ανθρωποκτονία δεν στέκεται ικανή να επιφέρει έστω μια προσωρινή αναστολή καθηκόντων για λόγους θεσμικής ευθιξίας, τότε το σύστημα ελέγχεται για επιλεκτική αυστηρότητα.

Το ζήτημα πλέον ξεπερνά τα στενά όρια των δικαστικών αιθουσών και μετατρέπεται σε μείζον πολιτικό και ηθικό θέμα για τον Δήμο Άργους-Μυκηνών, με τους δημότες να ζητούν καθαρές απαντήσεις για το αν οι κανόνες της πόλης ισχύουν τελικά για όλους το ίδιο.

Σας παραθέτουμε αυτούσια την σχετική ανακοίνωση της Δημοτικής Παράταξης «Αλλαγή Πορείας», του τέως Δημάρχου Άργους Μυκηνών, Δημήτρη Καμπόσου

“Δυο μέτρα και δυο σταθμά στην ίδια πόλη;”

«Στον Δήμο Άργος-Μυκηνών, η αρμόδια αντιδήμαρχος για τη διαχείριση των αδέσποτων, , καταδικάστηκε πρόσφατα από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ναυπλίου σε ποινή φυλάκισης ενός έτους με τριετή αναστολή για υπόθεση ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑΣ από αμέλεια, η οποία συνδέθηκε με επίθεση αδέσποτου σκύλου σε δημότη της πόλης.

Ο άνθρωπος, κινούμενος με το δίτροχό του, δέχθηκε επίθεση από το ζώο, έχασε την ισορροπία του, έπεσε και υπέστη θανάσιμο τραυματισμό. Η ίδια συνεχίζει κανονικά να ασκεί τα καθήκοντά της και να απολαμβάνει τα δημοτικά της αξιώματα. Και πράγματι, από ΝΟΜΙΚΗΣ πλευράς, δεν υπάρχει τίποτε παράτυπο.

Η απόφαση είναι ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ, δεν είναι τελεσίδικη, έχει ασκηθεί ΕΦΕΣΗ και η υπόθεση θα κριθεί σε δεύτερο βαθμό. Σε ένα κράτος δικαίου, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα της δικαστικής κρίσης μέχρι τέλους.

Όμως εδώ γεννάται ένα βαθύτερο ερώτημα. Όχι νομικό. ΗΘΙΚΟ.

Γιατί στον ίδιο Δήμο, στο πρόσφατο παρελθόν, δύο υπάλληλοι της ΔΕΥΑ Άργους-Μυκηνών απολύθηκαν για κατηγορούσα παραβατική συμπεριφορά, χωρίς να υπάρχει ούτε μία πρωτόδικη ποινική απόφαση εις βάρος τους. Χωρίς να έχει προηγηθεί παραπομπή σε εισαγγελέα. Χωρίς ποινική δίωξη. Χωρίς καν προκαταρκτική εξέταση.

Άνθρωποι στιγματίστηκαν και έχασαν την εργασία τους χωρίς η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ να έχει αποφανθεί ότι έβλαψαν την υπηρεσία ή παρανόμησαν.

Και κάπου εκεί καταρρέει κάθε έννοια ΙΣΟΝΟΜΙΑΣ.

Γιατί όταν για κάποιους αρκεί μια υπόνοια για να τιμωρηθούν παραδειγματικά, ενώ για άλλους μια καταδίκη δεν αρκεί για να υπάρξει στοιχειώδης θεσμική ευθύνη, τότε δεν μιλάμε για σύστημα δικαίου αλλά για μηχανισμό επιλεκτικής αυστηρότητας. Και αυτό δεν είναι απλώς στρέβλωση. Είναι το πιο ωμό πρόσωπο μιας πραγματικότητας όπου οι κανόνες δεν είναι ίδιοι για όλους!»