O παλιός μόλος των ψαράδων φεύγει, η νέα μαρίνα για μεγα-γιοτ έρχεται

 

Κείμενο, Φωτογραφίες  Κατερίνας Γραμματικού

Ο παλιός μόλος του Ναυπλίου φιλοξενούσε τέτοιου είδους βάρκες (αρχείο)

Η αισθητική υποβάθμιση, η άναρχη οικιστική παρέμβαση και η αλλοίωση του φυσικού τοπίου δεν είναι τελικά όσα μας πληγώνουν. Αυτό που γεννά τη μεγαλύτερη ματαίωση είναι η σύγκριση ανάμεσα στη μνήμη και σε αυτό που περιμένουμε να αντικρίσουμε στο μέλλον.

Πώς θα μοιάζει άραγε το αυριανό τοπίο; Τι θα αποτυπώνει το μελλοντικό κάδρο του Ναυπλίου; Όταν ο γραφικός μόλος χάσει και την τελευταία του αυθεντική απόχρωση, τι θα απογίνουν οι ψαράδες και οι βάρκες; Πόση σχέση θα έχει ο σημερινός, ιστορικός χαρακτήρας της πόλης με έναν μόλο «κοκεταρισμένο» ιδανικά φτιαγμένο να εξυπηρετεί αόριστες ανάγκες ανάπτυξης και συγκεκριμένα συμφέροντα;

Όσοι υπερασπίζονται τη μνήμη και την ταυτότητα του τόπου αναζητούν ένα τοπίο που να αντέχει. Ένα περιβάλλον που να μπορεί να δεχτεί μόνο όσα πραγματικά αντέχει, χωρίς να χάνει την ψυχή του. Αποφεύγει τους ξενιστές και τις αναπλάσεις γιατί, ενίοτε γεννούν τερατουργήματα.

Αναπολούμε το παλιό και το νέο μας τρομάζει.

Τίποτα δεν θα θυμίζει τον γραφικό μόλο και τον φλοίσβο το απόβραδο (αρχείο)

Επιτέλους, το έργο στο λιμάνι του Ναυπλίου άρχισε να δείχνει τα δόντια του.  

Και για όσους λαμβάνουν αποφάσεις, οι λέξεις-κλειδιά δεν είναι διακοσμητικές: 

Αειφόρος ανάπτυξη, Βιοπολιτική, Φέρουσα ικανότητα. Είναι οι έννοιες που οφείλουν να καθοδηγούν κάθε παρέμβαση σε έναν τόπο που δεν ανήκει μόνο στο παρόν, αλλά και στη μνήμη και στο μέλλον του.