Σήμερα δεν είναι μια συνηθισμένη μέρα. Είναι μέρα πένθους και ταυτόχρονα μέρα βαθιάς αγανάκτησης. Πένθους για τους 15 νεκρούς, για τους δεκάδες τραυματίες, για τα 11 παιδιά που γλίτωσαν στο παρά πέντε από τον πνιγμό. Για τις δύο γυναίκες που δεν θα φέρουν ποτέ στον κόσμο τα παιδιά που κυοφορούσαν. Για ανθρώπους. Όχι για «αριθμούς», όχι για «εισβολείς», όχι για «άλλους». Για συνανθρώπους μας.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση έσπευσε να εκδώσει πόρισμα – και να αποδώσει συγχαρητήρια. Ένα πόρισμα που αναπαράγει κατά λέξη το δελτίο Τύπου του Λιμενικού Σώματος, χωρίς ανεξάρτητη έρευνα, χωρίς διασταύρωση στοιχείων, χωρίς μαρτυρίες. Χωρίς τίποτα που να θυμίζει σοβαρή διερεύνηση ενός τραγικού γεγονότος. Το τι θα κρίνει στο μέλλον το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου μένει να φανεί. Το ερώτημα, όμως, είναι αν τότε θα θυμάται κανείς. Ίσως λίγοι. Ίσως ελάχιστοι. Αλλά κάποιοι θα θυμούνται.
Το κείμενο της «Εποχής» δεν στέκεται μόνο στην πολιτική ευθύνη. Στρέφει το βλέμμα στην κοινωνία που διαμορφώνεται. Μια κοινωνία που δεν πενθεί. Που πανηγυρίζει, βρίζει, χλευάζει. Μια κοινωνία όπου ο δημόσιος λόγος στάζει μίσος. Όπου η απανθρωπιά εμφανίζεται ως κανονικότητα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα σχόλια κάτω από δημόσιες παρεμβάσεις που ζητούν το αυτονόητο: διερεύνηση, διαφάνεια, σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Σχόλια γεμάτα απειλές, ύβρεις και κυνισμό. Φράσεις που σοκάρουν όχι μόνο για τη χυδαιότητά τους, αλλά γιατί αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο: έναν κοινωνικό εκτροχιασμό που δεν είναι τυχαίος. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που νομιμοποίησε τον φόβο και επένδυσε στο μίσος.
Το κείμενο καταλήγει με μια δυσοίωνη προειδοποίηση: το μίσος, όταν απελευθερωθεί, δεν ελέγχεται. Και αργά ή γρήγορα στρέφεται εναντίον όλων. Ακόμη κι εκείνων που το καλλιέργησαν.
Σε μια μέρα που θα έπρεπε να μας ενώνει το πένθος, η «Εποχή» θέτει το πιο δύσκολο ερώτημα: τι κοινωνία χτίζουμε και τι μέλλον επιφυλάσσουμε στα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε αυτήν;
Δημοσίευση σχολίου