Η νύχτα στη βιομηχανική ζώνη έμοιαζε αρχικά σαν όλες τις άλλες. Μια βάρδια κουρασμένη, λιγότερα σώματα απ’ όσα χρειάζονταν, ο χρόνος να πιέζει και η δουλειά να τρέχει. Ώσπου η φωτιά ήρθε να διακόψει βίαια τα πάντα. Στη αρτοβιομηχανία Βιολάντα, πέντε γυναίκες δεν πρόλαβαν να φύγουν. Δεν πρόλαβαν να σωθούν. Κάηκαν ζωντανές, την ώρα που έκαναν αυτό που κάνουν χιλιάδες εργαζόμενοι κάθε μέρα: πήγαν για το μεροκάματο.
Τα ονόματά τους δεν είναι αριθμοί σε στατιστική. Είναι η Αγάπη Μπούνοβα, η Σταυρούλα Μπουκουβάλα από την Καρδίτσα. Η Βασιλική Σκαμπαρδώνη από το Γαρδίκι Τρικάλων. Η Αναστασία Νάσιου από το Γριζάνο Φαρκαδόνας. Και η Έλενα Κατσαρού από τον Γλινό. Γυναίκες της δουλειάς, της καθημερινής βιοπάλης, που δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους.
Το θανατηφόρο εργατικό «ατύχημα» στη Βιολάντα δεν ήταν μια κακή στιγμή, ούτε μια ατυχής σύμπτωση. Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός καθεστώτος όπου η επικινδυνότητα στους χώρους εργασίας έχει κανονικοποιηθεί. Όπου η ασφάλεια θεωρείται κόστος. Όπου η ανθρώπινη ζωή ζυγίζεται απέναντι στην παραγωγή και τα κέρδη.
Εκείνο το βράδυ, από τους περίπου τριάντα εργαζόμενους που στελέχωναν συνήθως τη βραδινή βάρδια, βρίσκονταν μέσα στο εργοστάσιο μόλις δεκατρείς. Τη στιγμή της έκρηξης, οι περισσότεροι είχαν βγει για διάλειμμα και σώθηκαν από καθαρή τύχη. Για τις πέντε γυναίκες που έμειναν πίσω, δεν λειτούργησε κανένα σύστημα πυρασφάλειας. Καμία αυτόματη κατάσβεση, κανένας μηχανισμός που θα τους έδινε έστω λίγα λεπτά για να απομακρυνθούν.
Μέχρι σήμερα, δεν έχει δημοσιοποιηθεί το επίσημο πόρισμα της Επιθεώρησης Εργασίας από τον έλεγχο που είχε πραγματοποιηθεί το καλοκαίρι. Δεν είναι γνωστό αν είχαν διαπιστωθεί παραβάσεις, αν είχαν επιβληθεί κυρώσεις, αν είχαν επισημανθεί ελλείψεις που έμειναν στα χαρτιά. Η σιωπή αυτή βαραίνει όσο και οι στάχτες.
Η τραγωδία της Βιολάντας δεν είναι εξαίρεση. Είναι κομμάτι μιας γενικής εικόνας που γίνεται κάθε χρόνο και πιο σκοτεινή. Στην Ελλάδα, τα εργατικά δυστυχήματα αυξάνονται σταθερά. Το 2022 καταγράφηκαν 104 θάνατοι εργαζομένων. Το 2023, 179. Το 2024, 149. Και πέρσι, 201. Σχεδόν διπλασιασμός μέσα σε λίγα χρόνια. Παράλληλα, εκατοντάδες εργαζόμενοι υπέστησαν πολύ σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ οι ελαφρύτεροι τραυματισμοί μετριούνται σε χιλιάδες.
Πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές: η αποδυνάμωση και υποστελέχωση της Επιθεώρησης Εργασίας, οι ελλιπείς έλεγχοι, η εντατικοποίηση της δουλειάς, η μείωση προσωπικού για τη συμπίεση του κόστους, η διάλυση των συλλογικών δικαιωμάτων, η εργοδοτική ατιμωρησία. Ένα σύστημα που μαθαίνει να λειτουργεί πάνω στην ανοχή του θανάτου.
Γι’ αυτό και η οργή δεν μένει βουβή. Το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων και συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν καλέσει σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και 24ωρη απεργία την Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026, απαιτώντας απαντήσεις και ουσιαστικά μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς. Παράλληλα, η ομοσπονδία εργαζομένων στον κλάδο τροφίμων έχει ανακοινώσει πανελλαδική απεργία στις 3 Φεβρουαρίου.
Γιατί οι πέντε γυναίκες της Βιολάντας δεν ήταν «παράπλευρες απώλειες». Ήταν θύματα ενός κόσμου που σκοτώνει για τα κέρδη. Και η μνήμη τους γίνεται τώρα φωνή διεκδίκησης, για να μη μετατραπεί ο επόμενος χώρος δουλειάς σε ακόμη ένα προσκλητήριο νεκρών.
Δημοσίευση σχολίου