Ένα μανιάτικο πρωινό ως πράξη φιλοξενίας

 

Σε μια εποχή όπου ο τουρισμός τείνει να μετριέται σε ποσότητες, περισσότερα δωμάτια, μεγαλύτεροι μπουφέδες, περισσότερες «επιλογές», η έννοια της φιλοξενίας κινδυνεύει να χάσει το πραγματικό της νόημα. Κι όμως, μερικές φορές η αυθεντική εμπειρία ενός τόπου κρίνεται από κάτι τόσο απλό όσο το πρωινό.

Στη Μάνη, και ειδικότερα στο πέτρινο Οίτυλο, οι επαγγελματίες του τουρισμού επιλέγουν να δώσουν ένα διαφορετικό μήνυμα από την πρώτη κιόλας καλημέρα: όχι υπερβολή, αλλά ταυτότητα. Όχι απρόσωπους μπουφέδες, αλλά ένα τραπέζι που μιλά για τον τόπο του.

Πρωινό που λέει μια ιστορία

Το μανιάτικο πρωινό που σερβίρεται στις αυλές των ξενοδοχείων της περιοχής αποτελείται από λίγα αλλά ουσιαστικά πράγματα: τραβηχτές (τα παραδοσιακά τηγανόψωμα της Μάνης), μέλι, σφέλα, το πικάντικο τοπικό τυρί που αποκαλείται και «φέτα της φωτιάς» – τσακιστές ελιές, σύγλινο, ντοματίνια, ντόπια αυγά μελάτα, τηγανητά ή βραστά. Μαζί τους, λαλάγγια, τα χαρακτηριστικά τηγανητά κουλουράκια ελαιολάδου. Δεν υπάρχει τίποτα περιττό. Υπάρχει όμως κάτι σπάνιο: συνοχή. Όλα αυτά τα προϊόντα ανήκουν στον ίδιο τόπο, στην ίδια γαστρονομική παράδοση, στο ίδιο πολιτισμικό τοπίο.

Γιατί το πρωινό έχει σημασία

Το πρωινό δεν είναι μια τυπική παροχή. Είναι η πρώτη επαφή του επισκέπτη με τον τόπο που επισκέπτεται. Είναι το πρώτο «καλωσόρισες». Όταν αυτό μεταφράζεται σε απρόσωπα αλλαντικά, τυποποιημένα τυριά και γλυκά βιομηχανικής προέλευσης, το μήνυμα που δίνεται είναι σαφές: βρίσκεσαι οπουδήποτε.

Όταν όμως στο τραπέζι μπαίνουν τραβηχτές, σφέλα, σύγλινο και ψωμί από τον ξυλόφουρνο στην Αρεόπολη, ο επισκέπτης καταλαβαίνει ότι βρίσκεται στη Μάνη. Και αυτή η αίσθηση είναι ανεκτίμητη, τόσο για τον ταξιδιώτη όσο και για την τοπική οικονομία.

Μια μικρή κουζίνα με μεγάλη φροντίδα

Ιδιαίτερο ρόλο στο πρωινό έχει η προσωπική φροντίδα μια και οι μαρμελάδες που σερβίρονται στον μπουφέ, καθώς και τη λεμονόκρεμα που συνοδεύει το γιαούρτι ετοιμάζονται στη Μάνη. Ανάλογα με τη μέρα, το τραπέζι συμπληρώνεται με σπιτικές πίτες και γλυκά: γαλατόπιτα με ξύσμα πορτοκαλιού, καρυδόπιτα, πορτοκαλόπιτα, ανοιχτή μανιάτικη τυρόπιτα με μάραθο, χορτόπιτα με τραγανό φύλλο.

Δεν πρόκειται για «γκουρμέ» επιδείξεις, αλλά για κάτι πιο ουσιαστικό: για την επαναφορά της έννοιας του κεράσματος, της μικρής οικογενειακής φροντίδας που χαρακτήριζε κάποτε τη φιλοξενία στην ελληνική επαρχία.

Ένα μοντέλο που αξίζει να ακολουθηθεί

Τα ξενοδοχεία κρυμμένα στα στενά του Οίτυλου, με την πέτρα, τις καμάρες και τις ήσυχες αυλές τους, δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με υπερβολές. Προσφέρουν όμως κάτι πιο δύσκολο: την αυθεντικότητα. Το πρωινό τους δεν είναι απλώς γεύμα, είναι μια μικρή εισαγωγή στη μανιάτικη κουλτούρα, στην αγροτική παραγωγή, στη μνήμη του τόπου.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα: η πραγματική πολυτέλεια στον τουρισμό δεν βρίσκεται στην ποσότητα, αλλά στην επιλογή. Στο να δίνεις στον επισκέπτη όχι «λίγο απ’ όλα», αλλά κάτι αληθινό.