Μια πεζοπορία της Heracles Gaia στο Μαίναλο, όπου το δάσος συναντά τους παλιούς θρύλους
Υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν απλώς από έναν τόπο σε έναν άλλο. Και υπάρχουν εκείνα που, καθώς τα περπατάς, αρχίζουν να ξεδιπλώνουν την ιστορία του βουνού.
Η διαδρομή Ελάτη–Βυτίνα, ένα από τα τμήματα του Menalon Trail, είναι μια τέτοια διαδρομή. Περίπου 8,5 χιλιόμετρα μέσα στο δάσος του Μαινάλου, ακολουθώντας τον Μυλαίοντα, παλιά μονοπάτια, πηγές, καλντερίμια και τα ίχνη παλιών νερόμυλων, μέχρι την καρδιά της Βυτίνας.
Η Heracles Gaia περπατά σε αυτό το τοπίο και μαζί με το φυσικό τοπίο συναντά και έναν από τους πιο γνωστούς θρύλους του Μαινάλου: τη Σπηλιά του Λύγκου.
Από την Ελάτη στον Μυλαίοντα
Η πορεία ξεκινά από την Ελάτη και κατηφορίζει προς την κοίτη του Μυλαίοντα. Το νερό γίνεται σταδιακά ο φυσικός οδηγός της διαδρομής. Το μονοπάτι περνά από τις Πηγές Πυργακίου, που υδροδοτούν τη Βυτίνα, και από την πετρόχτιστη Βρύση Μακρινού.
Εδώ καταλαβαίνει κανείς πως το Μαίναλο δεν είναι μόνο ένα δάσος.
Είναι ένας τόπος όπου το νερό δημιούργησε δρόμους, εγκαταστάσεις και οικισμούς. Λίγο πιο κάτω, η διαδρομή περνά από τη θέση Ελληνικά, κάτω από τον λόφο του αρχαίου Μεθυδρίου, και στη συνέχεια ξαναβρίσκει τον παλιό μουλαρόδρομο προς τη Βυτίνα.
Εκεί όπου οι δρόμοι γίνονταν κρυψώνες
Η ίδια γεωγραφία εξηγεί και τους παλιούς θρύλους του βουνού.
Στη δυτική πλευρά του Μαινάλου, κοντά στη διαδρομή Ζυγοβίστι–Ελάτη, βρίσκεται η λεγόμενη Σπηλιά του Λύγκου, κοντά στην πηγή Μπουρμπουλίστρα. Η παράδοση τη συνδέει με τον ληστή Λύγκο και με τη χρήση της ως κρυψώνα. Στο εσωτερικό της έχουν αναφερθεί κατάλοιπα τοίχων.
Ο θησαυρός που υποτίθεται ότι κρύφτηκε εκεί παραμένει θρύλος και δεν αποτελεί τεκμηριωμένο αρχαιολογικό εύρημα.
Όμως η σπηλιά ταιριάζει απόλυτα στη γεωγραφία του τόπου.
Για αιώνες το Μαίναλο ήταν ένα βουνό με δύσκολα περάσματα, πυκνά δάση, νερά και φυσικά καταφύγια. Τα ίδια στοιχεία που σήμερα κάνουν τη διαδρομή ελκυστική στον πεζοπόρο μπορούσαν άλλοτε να προσφέρουν προστασία σε ανθρώπους που ήθελαν να παραμείνουν αθέατοι.
Έτσι η Σπηλιά του Λύγκου δεν βρίσκεται έξω από την ιστορία της διαδρομής.
Είναι μέρος της ίδιας ιστορίας του τοπίου.
Από τις κρυψώνες στους νερόμυλους
Καθώς η πεζοπορία συνεχίζεται προς τη Βυτίνα, το τοπίο αλλάζει αλλά η ανθρώπινη παρουσία παραμένει.
Ο Μυλαίοντας γίνεται ο σταθερός σύντροφος της πορείας και, μέσα στην πυκνή παρόχθια βλάστηση, εμφανίζονται τα ερείπια τριών παλιών νερόμυλων.
Εδώ ο θρύλος υποχωρεί και η καθημερινή ιστορία των ανθρώπων έρχεται στο προσκήνιο.
Το ίδιο νερό που κυλά σήμερα δίπλα στον πεζοπόρο κινούσε κάποτε τις μυλόπετρες. Το ίδιο δάσος που προσφέρει σκιά στη διαδρομή έδινε ξυλεία και προστασία. Οι ίδιες πηγές αποτελούσαν απαραίτητους σταθμούς για τους ανθρώπους και τα ζώα που διέσχιζαν το βουνό.
Και κάπως έτσι, από τη σπηλιά του Λύγκου μέχρι τους νερόμυλους του Μυλαίοντα, το μονοπάτι γίνεται ένα μικρό αρχείο του Μαινάλου.
Η επιστροφή στη Βυτίνα
Μετά το ξύλινο γεφυράκι στο ρέμα Μπαρμπά, το μονοπάτι ανηφορίζει προς τη βρύση Αρτότση και από εκεί συνεχίζει μέσα από τα δρομάκια που οδηγούν στη Βυτίνα.
Η πεζοπορία τελειώνει, αλλά η ιστορία του βουνού μένει πίσω.
Από τη Σπηλιά του Λύγκου μέχρι τις πηγές, το αρχαίο Μεθύδριο και τους νερόμυλους, η διαδρομή αποκαλύπτει ένα Μαίναλο διαφορετικό από το απλό φυσιολατρικό τοπίο.
Και ίσως, τελικά, ο μεγαλύτερος θησαυρός του Λύγκου να μην βρίσκεται κάπου κρυμμένος κάτω από τις πέτρες.
Βρίσκεται πάνω στο ίδιο το μονοπάτι: στις ιστορίες που εξακολουθεί να θυμάται το Μαίναλο.
Δημοσίευση σχολίου