Η Δευτέρα του Πάσχα στον Πόρο μόλις πέρασε, αφήνοντας πίσω της μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται. Η περιπατητική διαδρομή που ακολουθήσαμε με το Heracles Gaia δεν ήταν απλώς μια ανοιξιάτικη πεζοπορία αλλά ήταν ένα ταξίδι μέσα στο τοπίο και την ιστορία, μια συνάντηση με τη φύση και τη μνήμη του τόπου.
Ξεκινήσαμε νωρίς, με τον αέρα να φέρνει ακόμη τη γιορτινή αίσθηση των ημερών, διασχίζοντας τις καταπράσινες πλαγιές του λόφου του Προφήτη Ηλία. Τα ηλικιωμένα πεύκα δημιουργούσαν ένα φυσικό σκίαστρο, ενώ η θέα προς τα νότια του νησιού άνοιγε μπροστά μας σε κάθε στροφή του μονοπατιού. Αφήνοντας πίσω το Ασκέλι και τον Συνοικισμό, μπήκαμε σε μια διαδρομή που εναλλασσόταν διαρκώς ανάμεσα σε δασικούς χωματόδρομους και παλιά μονοπάτια, σαν να ακολουθούσαμε τα ίχνη ανθρώπων που πέρασαν από εκεί πριν από εμάς.
Η πρώτη μας στάση έγινε στο μικρό εκκλησάκι της Παναγίας της Άγιας Ζώνης, τη γνωστή Βρυσούλα Παναγίτσα. Κάτω από τα πλατάνια και δίπλα στο τρεχούμενο νερό, ο χώρος προσφερόταν για ανάπαυση και περισυλλογή. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνεται, αφήνοντάς σε να αφουγκραστείς τον τόπο.
Συνεχίσαμε ανηφορικά προς το εκκλησάκι του Αγίου Ευσταθίου και από εκεί στραφήκαμε ανατολικά, προς τη θέση «Παλάτια». Το τοπίο άλλαζε διαρκώς, περάσαμε μέσα από δάση και ελαιώνες, με τη θέα να ανοίγεται τώρα και προς τα βόρεια του νησιού. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη φυσική ηρεμία, εμφανίστηκε ο αρχαιολογικός χώρος του Ιερού του Ποσειδώνα.
Σταθήκαμε για λίγο σιωπηλοί. Ίσως γιατί ο χώρος, αν και δεν εντυπωσιάζει με μνημειακά κατάλοιπα, έχει μια ιδιαίτερη δύναμη. Εκεί, όπου κάποτε υψωνόταν ο ναός του Ποσειδώνα, απλώνεται σήμερα ένα εκτεταμένο λατρευτικό συγκρότημα, με κατάλοιπα κτηρίων που μαρτυρούν τη σημασία του στην αρχαιότητα. Δεν πρόκειται για έναν απλό ναό, αλλά για έναν τόπο συνάντησης, λατρείας και κοινωνικής ζωής.
Οι αφηγήσεις που συνοδεύουν τον χώρο ζωντάνεψαν μπροστά μας. Από τις πρώτες ανασκαφές του 1894 από τον Σουηδό αρχαιολόγο Σαμουήλ Βίντε, μέχρι τις σύγχρονες έρευνες που ξεκίνησαν το 1997, το Ιερό συνεχίζει να αποκαλύπτει τα μυστικά του. Μάθαμε για την επιγραφή από την πόλη της Αρσινόης, αφιερωμένη στον Ποσειδώνα, για τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, αλλά και για τα μικρά αντικείμενα που δίνουν ζωή στο παρελθόν: αγγεία, εργαλεία, αλιευτικά σύνεργα.
Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε η αναφορά σε ένα μεγάλο γεύμα του 165 π.Χ., στο οποίο συμμετείχαν περίπου 150 άτομα. Τα κατάλοιπα αυτού του συμποσίου, μαζί με ευρήματα από τελετουργικές πρακτικές, αποκαλύπτουν έναν κόσμο πολύ πιο σύνθετο από αυτόν που φανταζόμαστε. Έναν κόσμο όπου η λατρεία, η καθημερινότητα και η κοινωνική ζωή συνυφαίνονταν.
Καθώς αφήναμε πίσω μας το Ιερό, η διαδρομή πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Ακολουθήσαμε έναν δασικό δρόμο, χαραγμένο πάνω σε παλιό μονοπάτι που χρησιμοποιούσαν οι ρετσινάδες του νησιού. Ήταν σαν να βαδίζουμε πάνω σε μια άλλη, νεότερη ιστορία, χαραγμένη στο ίδιο το έδαφος. Τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας ήταν παντού, διακριτικά αλλά ζωντανά.
Η κατάβαση μας οδήγησε ξανά στο Ασκέλι, όπου η εικόνα της θάλασσας μάς περίμενε σαν επιβράβευση. Κάποιοι από εμάς δεν αντισταθήκαμε και βουτήξαμε στα καθαρά νερά, ενώ άλλοι προτίμησαν να χαλαρώσουν στην αμμουδιά, αφήνοντας το σώμα να ξεκουραστεί και το μυαλό να περιπλανηθεί σε όσα είχαμε μόλις ζήσει.
Η επιστροφή στη χώρα του Πόρου έκλεισε ιδανικά την ημέρα. Στα σοκάκια του νησιού, με ένα φαγητό ή έναν καφέ, η κουβέντα γύριζε συνεχώς στη διαδρομή που είχαμε κάνει. Γιατί τελικά, αυτή η πεζοπορία δεν ήταν μόνο μια διαδρομή στο χώρο, αλλά και μια διαδρομή στον χρόνο. Και ίσως αυτό είναι που την κάνει να μένει μέσα μας ακόμη πιο ζωντανή την επόμενη ημέρα.
Σημείωση: Το φωτογραφικό υλικό από τα μέλη της Ομάδας Heracles Gaia
Δημοσίευση σχολίου