Λυγουριό από τον παλιό

 της Κατερίνας Γραμματικού

Στα ίχνη της Μυκηναϊκής διαδρομής προς Λυγουριό και Επίδαυρο - Γέφυρα Καζάρμας

Δεν θέλεις να πας από τον καινούριο δρόμο. Ξέρεις ότι είναι πιο εύκολη η παράκαμψη. Φωνάζει η λογική “bypass” μέσα σου. Δεν υπακούς στο gps. Από τους αγρούς θέλω και τις ρεματιές, να χορταίνει το μάτι μου ελαιόδεντρα και χρωματιστά αγριολούλουδα, τώρα μάλιστα που έρχεται φουριόζα η Άνοιξη. Κι έπειτα μέσα στους χωματόδρομους είναι τα Μνημεία. Στη  λοξοδρόμηση βρίσκεται η αθέατη πλευρά του ταξιδιού και πώς να παρακάμψεις τις πινακίδες με τα Μνημεία; Σφίγγω την καρδιά μου κάθε φορά που δεν σταματώ σε όλα.

Καζάρμα, Μυκηναϊκή γέφυρα και κατάλοιπα τάφων, παλιές εκκλησίες και βυζαντινά μνημεία, η πυραμίδα του Λυγουριού. Μονοπάτια πολιτισμού στο Αρκαδικό, παλιές διαδρομές προς την αρχαία Επίδαυρο. Πινακίδες σου θυμίζουν χωριά: Γκάτζια, Μετόχι, Γιανουλέικα, λίγο πριν το μεγάλο βουνό, το Αραχναίο.

Έχει εγγράψει εικόνες το μυαλό από τον επαρχιακό δρόμο πηγαίνοντας για το θέατρο. Ακόμη νιώθω την υγρασία να περονιάζει το σώμα μου τις νυχτιές πάνω στη μηχανή, γυρίζοντας από την παράσταση. Έβγαζα τα χέρια μόνο για σταυροκόπημα. Πόσες εκκλησίες ακόμη; Σε κάθε εικονοστάσι κι ένας αναστεναγμός, σε κάθε κλειστή στροφή κι από ένα καρδιοχτύπι. Αν έφτανες Λυγουριό ήταν σαν να είχες μπει Επίδαυρο. Είχες και εισιτήριο να βγάλεις! 

Το παλιό πέτρινο λίγο έξω από το Λυγουριό

Κι εκεί, λίγο έξω από τα Χουνταλέικα, να σου πάλι το πέτρινο, το ίδιο θέλει να με σταματά κάθε φορά. Ίδιο και διαφορετικό συνάμα.

 Κληματσίδες σε κατάσταση μανίας ορμούν από τα σφαλιστά παράθυρα, όμοιες Βάκχες, σκαστές από την παράσταση, στεφανωμένες με κισσούς, φωνάζουν για την εγκατάλειψη.

Στο σπίτι παραμονεύουν σκιές κι εγώ βλέπω ψυχές προγόνων να χαζεύουν τα διερχόμενα αυτοκίνητα που κάνουν από ώρα παρέλαση. Είναι Σαββατοκύριακο και το Φεστιβάλ έχει ξεκινήσει. Βλέπω περαστικούς να σταματούν. Ρωτούν να πάρουν συστάσεις για διανυκτέρευση. Το μονοήμερο ταξίδι από Αθήνα ήταν κάποτε κουραστικό.  Υποβρύχια δρόσιζαν τον άγνωστο επισκέπτη και στην αυλή έπνεε αέρα ταξιδιώτη.

Στο πίσω κάθισμα παιδιά βγάζουν τα χέρια τους έξω από τα ανοικτά παράθυρα. Δεν ήταν ακόμη ηλεκτρικά για να τα κλείσει ο οδηγός και το ραδιόφωνο έπαιζε ελληνική ραδιοφωνία, αν είχες καλή κεραία.

Όλα αυτά είναι μια μεγάλη παράκαμψη.

φωτογραφίες Κατερίνας Γραμματικού