Λειτουργία αφιερωμένη στην σταύρωση του Χριστού, πραγματοποιείται στην εκκλησία κάθε ενορίας, την Μεγάλη Πέμπτη με πλήθος πιστών να καταφθάνει στους ιερούς ναούς για να προσκυνήσει και να συμμετάσχει στο θρησκευτικό μυστήριο.
Όμως
όπως σε κάθε πόλη και χωριά της Ελλάδας, έτσι και στο Ναύπλιο, οι πιστοί
προσήλθαν στην εκκλησία της ενορίας που ανήκουν, για να συμμετέχουν στην
λειτουργία που αφιερώνεται στην σταύρωση του Χριστού, πάντα την Μεγάλη Πέμπτη.
Στην
περίπτωσή μας, θα χρειαστεί να μεταφερθούμε για λίγο στην Παλαιά Πόλη του
Ναυπλίου, και στην εκκλησία της Παναγίτσας, όπου ο πεζόδρομος στο πλάϊ της εκκλησίας,
ο οποίος είναι θεωρητικά προέκταση της πλατείας Συντάγματος, ήταν όμως κατειλημμένος
από αυτοκίνητα, όπως θα δείτε παραπάνω στην σχετική φωτογραφία, και μάλιστα με
την εκκλησία γεμάτη από τους πιστούς την ώρα της λειτουργίας!
Όση
ώρα σταθήκαμε εκεί, παρατηρήσαμε την κίνηση του κόσμου στον πεζόδρομο και
είδαμε ότι κάποια από τα αυτοκίνητα που είχαν στην κυριολεξία καταπατήσει τον
πεζόδρομο, ανήκαν σε πιστούς, που μόλις είχαν βγει από την εκκλησία, για να
επιβιβαστούν στα οχήματά τους και να αποχωρήσουν από αυτό το σημείο.
Και
αναρωτιόμαστε: πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που δηλώνει πιστός —και άρα έχει
αποδεχτεί, όπως ο ίδιος πιστεύει, τις αρχές και τις αξίες του Χριστιανισμού,
μία από τις οποίες είναι το «αγαπάτε αλλήλους»— να το εφαρμόζει αυτό στην
πράξη; Πώς εκφράζει αυτή την αγάπη, όταν δεν είναι διατεθειμένος να περπατήσει
λίγα μόλις βήματα παραπάνω και επιλέγει να παρκάρει παράνομα, καταλαμβάνοντας
με το όχημά του τον πεζόδρομο;
Ο
χώρος αυτός ανήκει δικαιωματικά στους πεζούς, δηλαδή στους συνανθρώπους του —
σε όλους εκείνους που εμποδίζονται να κινηθούν με ασφάλεια μέσα στην πόλη
εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς. Πώς, λοιπόν, δείχνει σεβασμό και αγάπη προς
τους άλλους, όταν με τις πράξεις του τους δυσκολεύει και τους θέτει σε κίνδυνο;
Δημοσίευση σχολίου