Στον «Βράχο» της Ακροναυπλίας, εκεί που το χώμα ψιθυρίζει ακόμα τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου και οι τοίχοι κρατούν ανεξίτηλο τον απόηχο της ακλόνητης πίστης στα ιδανικά του μαρξισμού-λενινισμού ανέβηκαν μέλη και φίλοι της ΚΝΕ από όλη την Πελοπόννησο στο πλαίσιο της εκδήλωσης σήμερα το απόγευμα.
Βροντοφωνάζοντας «Οι Ακροναυπλιώτες δε λύγισαν ποτέ. Δόξα και τιμή στο ΚΚΕ» και «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», οι νέοι παρακολούθησαν με αμείωτο ενδιαφέρον και συγκίνηση την ξενάγηση καθώς η Ακροναυπλία αποτελεί σύμβολο αναμέτρησης του «ανθρώπου-κομμουνιστή» με το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής του.
Από το 1937, όταν η δικτατορία του Μεταξά μετέτρεψε το παλιό φρούριο σε κολαστήριο, μέχρι τις μαύρες μέρες που οι κρατούμενοι παραδόθηκαν από το ελληνικό κράτος στους ναζί κατακτητές, ο Βράχος έγινε το μεγάλο σχολείο κομμουνιστικής αρετής και αντοχής. Εκεί, οι κομμουνιστές μετέτρεψαν τις φυλακές σε κάστρα αγώνα. Οργάνωσαν τη μόρφωσή τους, τη συλλογική τους ζωή, την αλληλεγγύη τους. Κράτησαν ψηλά τη σημαία του Κόμματος ακόμα και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα της Καισαριανής, όπου πολλοί από αυτούς οδηγήθηκαν την Πρωτομαγιά του '44, αποδεικνύοντας πως καμία βία δεν μπορεί να λυγίσει εκείνον που παλεύει για το δίκιο της τάξης του.
Σήμερα τα διδάγματα της Ακροναυπλίας είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Διδάσκουν ότι ο συλλογικός κι οργανωμένος αγώνας είναι η μόνη διέξοδος απέναντι στην αδικία. Δείχνουν πως ο κομμουνιστής δεν συνθηκολογεί, δεν σκύβει το κεφάλι, δεν υπογράφει δηλώσεις μετανοίας, αλλά βρίσκει τη δύναμη να παλεύει ακόμα και στις πιο σκοτεινές και δύσκολες συνθήκες.
Σε μια εποχή που το σύστημα επιχειρεί να επιβάλει την ιστορική λήθη και να παρουσιάσει την ταξική πάλη ως «ξεπερασμένη» και να εξισώσει τον κομμουνισμό με το φίδι του φασισμού με την ανιστόρητη θεωρία των «δύο άκρων», η επαφή με τη διαδρομή των αλύγιστων Ακροναυπλιωτών υπενθύμισε ότι ο δρόμος για το δίκιο των πολλών, απαιτεί θυσίες, πειθαρχία και ακλόνητη ιδεολογική συγκρότηση.
Οι νέοι κομμουνιστές και κομμουνίστριες που περπάτησαν εκεί όπου βρέθηκαν και πάλεψαν οι σύντροφοι τους, δίνουν τώρα τη δική τους σεμνή και τίμια υπόσχεση, ότι η σκυτάλη του αγώνα παραμένει σε γερά χέρια και ο δρόμος που χάραξαν εκείνοι θα συνεχιστεί μέχρι τη νίκη, μέχρι την ανατροπή αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος του πολέμου και της αδικίας.
Στον «Βράχο» της Ακροναυπλίας, εκεί που το χώμα ψιθυρίζει ακόμα τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου και οι τοίχοι κρατούν ανεξίτηλο τον απόηχο της ακλόνητης πίστης στα ιδανικά του μαρξισμού-λενινισμού ανέβηκαν μέλη και φίλοι της ΚΝΕ από όλη την Πελοπόννησο στο πλαίσιο της εκδήλωσης σήμερα το απόγευμα.
Βροντοφωνάζοντας «Οι Ακροναυπλιώτες δε λύγισαν ποτέ. Δόξα και τιμή στο ΚΚΕ» και «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», οι νέοι παρακολούθησαν με αμείωτο ενδιαφέρον και συγκίνηση την ξενάγηση καθώς η Ακροναυπλία αποτελεί σύμβολο αναμέτρησης του «ανθρώπου-κομμουνιστή» με το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής του.
Από το 1937, όταν η δικτατορία του Μεταξά μετέτρεψε το παλιό φρούριο σε κολαστήριο, μέχρι τις μαύρες μέρες που οι κρατούμενοι παραδόθηκαν από το ελληνικό κράτος στους ναζί κατακτητές, ο Βράχος έγινε το μεγάλο σχολείο κομμουνιστικής αρετής και αντοχής. Εκεί, οι κομμουνιστές μετέτρεψαν τις φυλακές σε κάστρα αγώνα. Οργάνωσαν τη μόρφωσή τους, τη συλλογική τους ζωή, την αλληλεγγύη τους. Κράτησαν ψηλά τη σημαία του Κόμματος ακόμα και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα της Καισαριανής, όπου πολλοί από αυτούς οδηγήθηκαν την Πρωτομαγιά του '44, αποδεικνύοντας πως καμία βία δεν μπορεί να λυγίσει εκείνον που παλεύει για το δίκιο της τάξης του.
Σήμερα τα διδάγματα της Ακροναυπλίας είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Διδάσκουν ότι ο συλλογικός κι οργανωμένος αγώνας είναι η μόνη διέξοδος απέναντι στην αδικία. Δείχνουν πως ο κομμουνιστής δεν συνθηκολογεί, δεν σκύβει το κεφάλι, δεν υπογράφει δηλώσεις μετανοίας, αλλά βρίσκει τη δύναμη να παλεύει ακόμα και στις πιο σκοτεινές και δύσκολες συνθήκες.
Σε μια εποχή που το σύστημα επιχειρεί να επιβάλει την ιστορική λήθη και να παρουσιάσει την ταξική πάλη ως «ξεπερασμένη» και να εξισώσει τον κομμουνισμό με το φίδι του φασισμού με την ανιστόρητη θεωρία των «δύο άκρων», η επαφή με τη διαδρομή των αλύγιστων Ακροναυπλιωτών υπενθύμισε ότι ο δρόμος για το δίκιο των πολλών, απαιτεί θυσίες, πειθαρχία και ακλόνητη ιδεολογική συγκρότηση.
Δημοσίευση σχολίου