Υπάρχουν Κυριακές που κυλούν ήσυχα, σχεδόν αθόρυβα. Κι άλλες που, χωρίς να το επιδιώκουν, αφήνουν ένα αποτύπωμα μέσα σου. Η Κυριακή της Τυρινής – η Κυριακή της Συγγνώμης – είναι από εκείνες τις ημέρες που έχουν έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Μια γέφυρα πριν τη Σαρακοστή, μια παύση πριν τη νηστεία, μια ευκαιρία για εσωτερική καθαρότητα.
Αυτήν την ημέρα, η ομάδα HERACLES GAIA επέλεξε να τη ζήσει στη φύση. Προορισμός: το Φαράγγι του Ίναχου, μια διαδρομή που συνδυάζει ήπια πεζοπορία, υδάτινα περάσματα και ιστορικές αναφορές.
Μέσα στην «κατσαβάρα»
Ο καιρός είχε τη δική του διάθεση. Μια πυκνή ομίχλη – αυτό που οι ντόπιοι αποκαλούν «κατσαβάρα» – είχε σκεπάσει το τοπίο. Το μονοπάτι ξεδιπλωνόταν σιγά-σιγά μπροστά μας, αποκαλύπτοντας μόνο όσα χρειαζόταν να δούμε κάθε φορά. Δεν υπήρχε ορίζοντας. Δεν υπήρχε μακρινό σημείο αναφοράς. Μόνο το παρόν βήμα.
Κι αυτό, τελικά, ήταν το πιο όμορφο στοιχείο της ημέρας.
Το περπάτημα έγινε αργό, σχεδόν τελετουργικό. Οι ήχοι της φύσης – το νερό που κυλούσε, τα φύλλα που έτριζαν, οι ανάσες της ομάδας – ακούγονταν πιο καθαρά μέσα στην ομίχλη. Η διαδρομή προς τους μικρούς καταρράκτες του φαραγγιού είχε μια αίσθηση εξερεύνησης, σαν να διασχίζαμε έναν τόπο μυστικό.
Οι καταρράκτες δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Αναδύθηκαν μέσα από το λευκό πέπλο της αχλής, με το νερό να πέφτει ήρεμα, χωρίς επιδεικτικότητα. Ήταν μια εικόνα γαλήνης, σχεδόν κινηματογραφική.
Η ανάβαση στη Φιλίππειο Κρήνη
Αφήνοντας το φαράγγι, η ομάδα κατευθύνθηκε προς τη Φιλίππειος Κρήνη. Η μικρή αυτή ιστορική κρήνη, συνδεδεμένη με μνήμες άλλων εποχών, στέκει διακριτικά στο τοπίο, θυμίζοντας πως τα μονοπάτια της Πελοποννήσου είναι πάντα διπλά: φυσικά και ιστορικά.
Η ομίχλη συνέχιζε να αγκαλιάζει τα πάντα, αλλά εκεί, κοντά στο νερό, ένιωθες μια παράξενη καθαρότητα. Σαν να ξέπλενε η φύση όχι μόνο το τοπίο, αλλά και τις σκέψεις.
Μικρές στάσεις, λίγες κουβέντες, γέλια που χάνονταν μέσα στην υγρασία του αέρα. Δεν υπήρχε βιασύνη. Δεν υπήρχε «πρόγραμμα»παρά μόνο η διαδρομή.
Στην αρχαία ακρόπολη της Νεστάνης
Η πορεία ολοκληρώθηκε με την ανάβαση στην αρχαία ακρόπολη της Νεστάνης. Από εκεί ψηλά – έστω κι αν η θέα ήταν περιορισμένη από την ομίχλη – μπορούσες να νιώσεις τη γεωγραφία του τόπου.
Η Νεστάνη, με τη μακραίωνη ιστορία της, στέκει σε ένα στρατηγικό σημείο που κάποτε έλεγχε περάσματα και διαδρομές. Εκεί όπου σήμερα ανεβαίνουν πεζοπόροι με μπατόν και σακίδια, κάποτε βάδιζαν φύλακες και ταξιδιώτες άλλων αιώνων.
Η ομίχλη δεν επέτρεψε πανοραμικές φωτογραφίες. Επέτρεψε όμως κάτι πιο ουσιαστικό: τη συγκέντρωση στη στιγμή στην παρουσία, στην κοινή εμπειρία.
Το νόημα της διαδρομής
Κάπου ανάμεσα στα βήματα, στις μικρές ανηφόρες, στα αστεία και στις σιωπές, συνειδητοποιείς πόσο σημαντικό είναι να περπατάς με τον άνθρωπό σου. Να έχεις δίπλα σου εκείνον που σε στηρίζει όταν το μονοπάτι γλιστρά, που γελάτε μαζί όταν χαθεί για λίγο η σήμανση, που μοιράζεστε ένα μπουκάλι νερό ή μια μπάρα δημητριακών.Η καλή παρέα μεταμορφώνει τη διαδρομή.
Η Κυριακή της Συγγνώμης έχει έναν βαθύ συμβολισμό. Μιλά για συμφιλίωση – με τους άλλους και με τον εαυτό μας. Ίσως γι’ αυτό μια πεζοπορία εκείνη την ημέρα αποκτά μια επιπλέον διάσταση. Η φύση λειτουργεί σαν καθρέφτης: ό,τι κουβαλάς μέσα σου, το βλέπεις πιο καθαρά όταν περπατάς.
Ένας τόπος για όλες τις εποχές
Το Φαράγγι του Ίναχου δεν είναι μια απαιτητική ορειβατική διαδρομή. Είναι όμως ιδανικό για όσους αναζητούν μια ήπια πεζοπορία στην Πελοπόννησο, διαδρομές με νερό και μικρούς καταρράκτες, συνδυασμό φύσης και ιστορίας, μονοπάτια κοντά σε παραδοσιακούς οικισμούς
Η σύνδεση με τη Νεστάνη και τα ιστορικά της σημεία δίνει στη διαδρομή μια επιπλέον αξία. Μπορεί κανείς να την προσεγγίσει χαλαρά, οικογενειακά, ή να την εντάξει σε ένα μεγαλύτερο πρόγραμμα εξερεύνησης της Αργολίδας και της Αρκαδίας.
Όσο κι αν η ομίχλη έκρυβε το τοπίο, η μέρα είχε μια δική της καθαρότητα. Μια διαύγεια που δεν σχετιζόταν με την ορατότητα, αλλά με την αίσθηση.
Ήταν μια μικρή ανάσα πριν τη Σαρακοστή. Μια υπενθύμιση ότι δεν χρειάζονται πολλά για να νιώσεις πλήρης: ένα μονοπάτι, λίγα χιλιόμετρα περπάτημα, άνθρωποι που σε αγαπούν και τους αγαπάς.
Όταν έχεις δίπλα σου σωστή παρέα, κάθε βήμα γίνεται πιο εύκολο. Ακόμα κι όταν το μονοπάτι δεν φαίνεται καθαρά. Κι ίσως αυτό να είναι τελικά το ταξίδι: Όχι η θέα που αντικρίζεις, αλλά οι άνθρωποι με τους οποίους τη μοιράζεσαι.
Δημοσίευση σχολίου