Πεζοπορία στη Νεμέα με την εμπειρία της Heracles Gaia | Εκεί όπου η φύση αφηγείται και η ιστορία περπατιέται

 

Υπάρχουν τόποι που απλά τους επισκέπτεσαι και τόποι που σε υποδέχονται στην αγκαλία τους, ένας τέτοιος τόπος είναι η Νεμέα.

Την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου η κοιλάδα της Νεμέας δεν ήταν απλώς ένας προορισμός εκδρομής αλλά μια ανοιχτή αφήγηση. Η ομάδα Heracles Gaia ξεκίνησε το πρωί με σακίδια, χαμόγελα και την αίσθηση ότι η ημέρα θα έχει διαδρομή — αλλά κανείς δεν φανταζόταν ότι θα είχε και πολύ βάθος.

Ο αέρας δεν ήταν καθαρός ένεκα της αφρικανικής σκόνης, η γη ακόμη υγρή από τον χειμώνα και το φως εκείνο το απαλό που προμηνύει άνοιξη πριν εμφανιστούν τα πρώτα φύλλα.

Η σιωπή του ιερού

Στον Ναός του Νεμείου Διός, μέσα στον αρχαιολογικός χώρο της Νεμέας, η ομάδα στάθηκε χωρίς να το καταλάβει. Οι κίονες δεν εντυπωσιάζουν απότομα. Σε αναγκάζουν να χαμηλώσεις τον ρυθμό και το βλέμμα ανεβαίνει αργά και έπειτα επιστρέφει ξανά στο έδαφος, εκεί όπου πατούσαν αθλητές, ιερείς και ταξιδιώτες πριν από αιώνες.

Μαζί ως συνοδοιπόρος βρίσκονταν και ο αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Τζιαμπάσης που μιλούσε για το ιερό, τα ευρήματα του Αρχαιολογικού Μουσείου και φυσικά τους αγώνες. Η αφήγησή του απλωνόταν στον χώρο όχι σαν διάλεξη, αλλά έμοιαζε με ανάμνηση που επέστρεφε στον τόπο της. Οι συμμετέχοντες δεν κοιτούσαν μόνο το μνημείο, κοιτούσαν τον χρόνο επάνω του καθώς  περπατούσαν στα ίχνη του μυθικού Οφέλτη και του αμερικανού ανασκαφέα Στέφανου Μίλερ. 

Έτσι η απλή πεζοπορία είχε ήδη γίνει μια ξεχωριστή εμπειρία μαζί με τον εργατοτεχνίτη Δημήτρη Τέκνο που περιεγραψε την διαδικασία της αναστήλωσης ως εμπειρία.

Το φως του αρχαίου σταδίου

Η πορεία προς το αρχαίο Στάδιο της Νεμέας έγινε σχεδόν αυθόρμητα πιο γρήγορη. Η θολωτή δίοδος μάς κατάπιε για λίγα δευτερόλεπτα και μας έβγαλε ξανά στο φως. Εκεί συνέβη κάτι απλό και πολύ ανθρώπινο. Οι οδοιπόροι και οι περιπατητές πήραν θέση στην αφετηρία και όταν δόθηκε το συνθημα άρχισαν να τρέχουν και έτσι η απλή περιήγηση στο αρχαίο σταδιο μετατράπηκε σε βίωμα σε μια μοναδική εμπειρία με μόνο χαμόγελα και ανάσες. Το χώμα απαντούσε κάτω από τα πόδια σαν να θυμόταν ακόμη τους αρχαίους αγώνες.

Στους Μυκηναϊκούς Τάφους των Αηδονιών ο ρυθμός άλλαξε μόνος του. Η γη εδώ κρατά καλά κρυμμένα μυστικά. Οι λαξευτοί τάφοι δεν υψώνονται, αλλά ανοίγονται μέσα στο βράχο. Πριν μπει κανείς, κοιτά πρώτα μέσα. Κάποτε άνθρωποι αποχαιρετούσαν τους δικούς τους και η αίσθηση αυτή επιβιώνει, ανεξάρτητα από τη γνώση. 

Η ομάδα σώπασε για λίγο, όχι από υποχρέωση αλλά από κατανόηση.

Η άνοιξη περπατά δίπλα μας

Η φύση ήρθε σαν συνέχεια της ιστορίας. Λιβάδια ανθισμένα, νερά που κυλούσαν ανάμεσα στις πέτρες και μικροί καταρράκτες που ακούγονταν πριν φανούν. Το φως είχε πια ζεσταθεί και οι σκιές είχαν κοντύνει. Η Νεμέα έμοιαζε να αναπνέει. Άλλοι συζητούσαν, άλλοι φωτογράφιζαν, άλλοι περπατούσαν σιωπηλοί. Όλοι όμως συμμετείχαν.

Η φιλοξενία του προέδρου των Αηδονιών κ. Βασίλη, η πολύτιμη βοήθεια του Δημήτρη Τέκνου και η παρουσία μικρών και μεγάλων έδωσαν στην ημέρα τον χαρακτήρα παρέας. Και, όπως σε κάθε περιπατητική εκδρομή, η μέρα έκλεισε με γεύση: οι χειροποίητες καριόκες της Μαρίας που έγιναν ο πιο απλός και πιο ταιριαστός επίλογος. 

Το απόγευμα κατέβηκε αργά στην κοιλάδα. Η ομάδα έφυγε ήσυχα.

Γιατί όταν περπατάς σε τόπους που θυμούνται, φεύγεις κουβαλώντας κάτι που δεν φαίνεται. Η ομάδα Heracles Gaia και ο έμπειρος οδηγός Ηρακλής Σούρσος έδωσε ξανά ραντεβού στην επόμενη πεζοπορική της Γαία. Και έτσι αυτή η Κυριακή έμεινε, σαν ιστορία που θα ξαναειπωθεί.

Πηγή εικόνων:HERACLES GAIA fb