Υπάρχουν κάποια φαγητά που μοσχοβολούν οικογενειακή θαλπωρή πριν ακόμη βγουν από τον φούρνο. Τα λαζάνια είναι ένα από αυτά. Είναι το πιάτο που συγκεντρώνει γύρω από το τραπέζι φίλους και αγαπημένους, που κόβεται σε γενναιόδωρα κομμάτια και μοιράζεται με χαμόγελα.
Η προετοιμασία ξεκινά ήσυχα, σχεδόν τελετουργικά. Σε μια φαρδιά κατσαρόλα, τα ψιλοκομμένα κρεμμύδια πέφτουν στο ελαιόλαδο και αρχίζουν να σιγοψιθυρίζουν πάνω στη χαμηλή φωτιά. Σε μόλις δύο λεπτά έχουν μαλακώσει και γυαλίζουν διάφανα, έτοιμα να υποδεχτούν το λιωμένο σκόρδο που θα απελευθερώσει το άρωμά του και θα γεμίσει την κουζίνα ζεστασιά.
Οι πολτοποιημένες ντομάτες προστίθενται και η σάλτσα αρχίζει να δένει αργά, υπομονετικά. Για περίπου μισή ώρα σιγομαγειρεύεται, ώσπου να μεταμορφωθεί σε μια πλούσια, βελούδινη αγκαλιά γεύσης. Στο τέλος, ο φρεσκοκομμένος βασιλικός σκορπίζει τη φρεσκάδα του, μαζί με λίγο αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι που ισορροπούν τη γλύκα της ντομάτας.
Ο φούρνος προθερμαίνεται στους 180°C και η σύνθεση αρχίζει. Στον πάτο ενός ορθογώνιου πυρίμαχου σκεύους απλώνεται η πρώτη στρώση σάλτσας — το θεμέλιο του πιάτου. Πάνω της ξαπλώνουν τα λαζάνια, προσαρμοσμένα προσεκτικά ώστε να καλύψουν κάθε γωνιά. Ακολουθεί άλλη μία στρώση σάλτσας και έπειτα η απαλή ρικότα, θρυμματισμένη, έτοιμη να χαρίσει κρεμώδη υφή σε κάθε μπουκιά.
Η διαδικασία επαναλαμβάνεται με ρυθμό σχεδόν ποιητικό: ζυμαρικό, σάλτσα, ρικότα. Οι στρώσεις υψώνονται σαν γευστικό οικοδόμημα, μέχρι που στο τέλος η φρέσκια μοτσαρέλα απλώνεται στην επιφάνεια, σε λεπτές φέτες που υπόσχονται εκείνο το χρυσαφένιο, λιωμένο αποτέλεσμα που όλοι περιμένουμε.
Σε 20 με 25 λεπτά, το τυρί έχει λιώσει και έχει ροδίσει ελαφρά. Η επιφάνεια τρίζει απαλά καθώς το ταψί βγαίνει από τον φούρνο. Λίγη υπομονή πριν κοπεί — για να σταθούν οι στρώσεις και να κρατήσουν μέσα τους όλη τη ζουμερή τους υπόσχεση.
Και κάπως έτσι, ένα απλό σύνολο υλικών μεταμορφώνεται σε ένα πιάτο που δεν είναι απλώς φαγητό, είναι Σάββατο, είναι παρέα, είναι η χαρά του να μοιράζεσαι.
Δημοσίευση σχολίου