Γιατί η Σταθερότητα Αρχών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας ενοχλεί το Πολιτικό Σύστημα μετά από 106 χρόνια

Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας: Δεν λέει να κλείσει. 106 χρόνια τώρα επιμένει να υπάρχει, χωρίς rebranding, χωρίς “Νέα Μεταρρυθμιστική Πλατφόρμα 2.0”, χωρίς να βαφτίσει το ψάρι κρέας και το μνημόνιο «ρεαλισμό».

Σε μια "πολιτική αγορά" όπου τα κόμματα αλλάζουν ονόματα και λογότυπο πιο συχνά απ’ ό,τι οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, το ΚΚΕ παραμένει εκεί, με το ίδιο όνομα, τα ίδια σύμβολα και, ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΠ' ΟΛΑ, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ.

Το ΚΚΕ δεν "επανιδρύθηκε", δεν "ανανεώθηκε", δεν "μετεξελίχθηκε σε κάτι πιο σύγχρονο με άρωμα κέντρου". Έμεινε εκεί! Με τις ίδιες αρχές, την ίδια ιδεολογική ραχοκοκαλιά, ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΌ ΚΌΣΤΟΣ.

Αν ήταν "σοβαρό" κόμμα, θα είχε κάνει τουλάχιστον μία μετάλλαξη.

Θα είχε γίνει λίγο πιο "κυβερνητικό". Θα είχε βάλει λίγο νερό στο κρασί του. Αλλά όχι. Επιμένει εκεί! Τι ξεροκεφαλιά κι αυτή;

Και αυτό ακριβώς είναι το θέμα.

Διότι στο ελληνικό πολιτικό οικοσύστημα η φυσική εξέλιξη των κομμάτων θυμίζει αλυσίδα καταστημάτων: κλείνουν, ανοίγουν με νέο όνομα, ίδιο προσωπικό και ελαφρώς διαφοροποιημένη βιτρίνα.

Από τις στάχτες του ενός ξεπηδά το "νέο", που υπόσχεται ότι αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς. Μέχρι να γίνει κι αυτό παλιό και να χρειαστεί νέο σλόγκαν, νέο έμβλημα, ΝΕΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ.

Στον χώρο της λεγόμενης "ανανεωτικής" ή "οπορτουνιστικής" αριστεράς, ΤΟ ΛΟΥΚΈΤΟ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ.... ΕΊΝΑΙ ΣΧΕΔΌΝ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΌ ΜΎΗΣΗΣ!

Στελέχη που χθες ορκίζονταν στην ανατροπή, σήμερα φωτογραφίζονται με χαμόγελο ευθύνης δίπλα σε τραπεζικά επιτελεία και τη συντηρητική πολιτική ελίτ. Υπουργοί που κατήγγελλαν μνημόνια, τα υπέγραφαν χαμογελαστοί και με χέρι που δεν έτρεμε.

Κι όταν το καράβι βουλιάξει; Περνάμε στο διπλανό, στον ίδιο ή και στον "απέναντι" ιδεολογικό χώρο. Γιατί πάνω απ’ όλα υπάρχει η πολιτική συνέχεια. Προσωπική, βεβαίως.

Από την άλλη, η δεξιά, η συντηρητική και νεοφιλεύθερη δεξιά, με κύριο εκφραστή την Ν.Δ., αποδεικνύει διαχρονικά ότι η διαχείριση της εξουσίας είναι οικογενειακή υπόθεση. Διαχειρίζεται το κράτος σαν να είναι οικογενειακό λογιστικό γραφείο με παραρτήματα εργολαβιών.

Κρατικοί πόροι που εξαφανίζονται σε διαδρομές αόρατες, δημόσιο χρήμα που "επενδύεται" σε φίλους και ημετέρους, σκάνδαλα που κάνουν έναν σύντομο θόρυβο πριν χαθούν στην εκκωφαντική σιωπή της πλήρους ατιμωρησίας.

Γιατί η ατιμωρησία στην ψωροκώσταινα δεν είναι παθογένεια.

Είναι θεσμική αρχή και παράδοση. Η χώρα βουλιάζει, στην ανεργία, στην ακρίβεια, στην ανέχεια, στην υποστελέχωση, στη διάλυση κοινωνικών δομών, αλλά η ρητορική παραμένει η ίδια. "Όλα βαίνουν καλώς".

Κι ενώ το ΠΑΣΟΚ που έστειλε την επάρατη δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και τον ΣΥΡΙΖΑ που ανακάλυψε ότι η "πρώτη φορά Αριστερά" μπορεί να σημαίνει και "πρώτη φορά υπογραφή με χαμόγελο", το ΚΚΕ εξακολουθεί να μιλά για ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ.

Ενοχλούνται επειδή το ΚΚΕ "δεν κάνει κάτι πιο δραστικό" και το κατηγορούν για παθητικότητα.

Κι έχουν κάνει σύνθημα τη γνωστή προβοκατόρικη ατάκα "όταν ωριμάσουν οι συνθήκες", αναφερόμενοι στην αποστροφή του λόγου του ΓΓ του ΚΚΕ που είχε επισημάνει ότι η "ωρίμανση των συνθηκών" συνδέεται με την ανάγκη ο λαός να μην υποτάσσεται στον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, αλλά να τον ανατρέψει κάνοντας πέρα τα αστικά κόμματα.

Η ιδέα ότι η πολιτική δράση συνδέεται με κοινωνική ωρίμανση ακούγεται σχεδόν.... ανατρεπτική.

Μέγα λάθος! Διότι η πολιτική στην Ελλάδα λειτουργεί αλλιώς: Πρώτα παίρνεις την εξουσία, μετά ωριμάζουν οι συνθήκες. Πρώτα μοιράζεις τις καρέκλες, μετά θυμάσαι τις αρχές.

ΠΡΩΤΑ ΓΊΝΕΣΑΙ ΣΎΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΜΕΤΆ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙΣ ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ

Το ΚΚΕ έχει το θράσος να αντιστρέφει τη σειρά. Και αυτό είναι το πραγματικό του έγκλημα, γιατί η αλήθεια είναι πιο απλή και για αυτό πιο ενοχλητική.

Το ΚΚΕ δεν μπήκε ποτέ στη λογική "να βάλουμε πλάτη για να μην έρθει ο χειρότερος". Δεν έγινε συμπλήρωμα κυβερνήσεων. Δεν προσάρμοσε τη γραμμή του για να χωρέσει σε υπουργικό συμβούλιο.

Δεν αντιμετώπισε την ιδεολογία σαν προεκλογικό φυλλάδιο που πετιέται μετά την κάλπη.

Είναι ενοχλητικό να υπάρχει ένα κόμμα που δεν χρεοκόπησε πολιτικά, ενώ τόσα άλλα διαλύθηκαν αφήνοντας πίσω τους απογοήτευση και μεταγραφές στελεχών. Που δεν χρειάστηκε να «αυτοκριθεί» για τη συμμετοχή του σε πολιτικές που κατήγγελλε.

Που δεν είδε βουλευτές του να μεταναστεύουν ιδεολογικά με την άνεση ποδοσφαιρικής μεταγραφής.

Σ ένα σύστημα όπου Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΘΕΩΡΕΊΤΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΌ ΈΞΟΔΟ, η διασπάθιση δημόσιου χρήματος "αναπτυξιακό ρίσκο" και η αλαζονεία δείγμα αυτοπεποίθησης, ή συνέπεια μοιάζει σχεδόν ύποπτη. Και η "σταθερότητα αρχών" αναχρονιστικό κατάλοιπο.

Ναι, το Κόμμα κουβαλά ιστορία βαριά. Με εξορίες, φυλακές, εκτελέσεις. Με κυβέρνηση στο βουνό, στην Ελεύθερη Ελλάδα, όταν οι άλλοι περίμεναν οδηγίες στα γραφεία τους στο Κάϊρο. Με χιλιάδες ανθρώπους που πλήρωσαν ακριβά την επιλογή τους. Αυτή η ιστορία δεν διαγράφεται με συνέδρια ανανέωσης, αναθεωρητισμούς και πειραματισμούς συνεργασίας με αστικές πολιτικές. Και ίσως εκεί βρίσκεται όλη η ειρωνεία.

Στην Ελλάδα που τα κόμματα γεννιούνται, μεταλλάσσονται κι εξαφανίζονται με ρυθμό πολιτικής μόδας, η ύπαρξη ενός πολιτικοϊδεολιγικού φορέα με 106 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας και αγώνων δεν είναι απλά ιστορικό γεγονός!

Είναι "πολιτική ανωμαλία". Κι ίσως γι αυτό προκαλεί τόσο θόρυβο.

Επειδή σ'ένα τοπίο γεμάτο προσωρινότητες, η διάρκεια θυμίζει κάτι που το σύστημα θα προτιμούσε να έχει ξεχαστεί. Ότι η πολιτική θα μπορούσε να είναι υπόθεση ιδεολογίας και αρχών, και όχι προσωπικής καριέρας.

Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι ότι το ΚΚΕ περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες. Ίσως το πρόβλημα είναι ότι: ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΜΉΠΩΣ ΚΆΠΟΤΕ ΩΡΙΜΑΣΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ!