Caravan Serai -Camper Stop Ναύπλιο

 

                                Κείμενο, Φωτογραφίες Κατερίνας Γραμματικού

Στα σύγχρονα καραβάνια την φυγή σου την επιλέγεις. Η ελευθερία έχει ιπποδύναμη, αμάξωμα, φυγόκεντρο κίνηση γερή, χάρτη χιλιομετρικών αποστάσεων, αποθέματα σε πρώτη ζήτηση, θέληση και ξεβόλεμα. Η έρημος και το άγνωστο μέρος, δεν φοβίζει τόσο και η ανάγκη να γνωρίζεις τη θέση των αστεριών, έχει ξεπεραστεί από έναν σύγχρονο τεχνολογικό πλοηγό.

Οι ταξιδιώτες στα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα κάθε λογής, αυτοσχέδια ή υπερπολυτελείας, επιλέγουν να διαμένουν σε τέσσερις ρόδες και όχι σε τέσσερις τοίχους. Το σπίτι τους βρίσκεται σε μια ανοικτή χώρα και η ιδιοκτησία αυτοκαταργείται. Τα σύνορα πέφτουν και οι φράχτες κονταίνουν.

 Η Αλίκη φοράει το κουκλόσπιτό της γιατί μάλλον ποτέ δεν χωρούσε μέσα σε αυτό.

Δεν έρχεσαι ή φεύγεις, γυρίζεις ή επιστρέφεις, ταξιδεύεις για να υπάρχεις, ή υπάρχεις για να ταξιδεύεις. Μπορεί οι λέξεις να έχουν διαφορετική σημασία αναλόγως την στιγμή και τον σκοπό της ερώτησης σε κάθε νομά της ζωής.

Η κοινότητα των τροχοσπιτάδων δεν έχει μεσοτοιχία, καλοριφέρ και κοινόχρηστα.  Η ώρα αλλάζει ανατολικά ή δυτικά του Γκρίνουιτς αλλά η κατεύθυνση έχει αποφασιστεί από πριν.

Τα παιδιά δεν έχουν προαύλιο σχολείου ή αυλή με μαντρότοιχους που πίσω τους κόβουν βόλτες ημιάγρια σκυλιά. Έχουν γειτονιές από ανθρώπους που ζουν σε σχεδόν όμοια σπίτια σε μιά δική τους αόρατη κινητή κοινότητα.

 Οι καθημερινές συνήθειες, μικρές, αλλά μεγάλης αξίας, συναντώνται κι εδώ: καφές ή τσάι στην καφετιέρα, μαγείρεμα, πλύσιμο, διάβασμα, τραπέζωμα και μοίρασμα. Να κάτι που εξασθενεί στις συνοικίες και τα χωριά (ακόμα κι εκεί), ανάμεσα στους πολιτισμένους ανθρώπους.

 Πόσα χωριά ή πόλεις, λιμάνια, χώρες, μεθοριακοί σταθμοί, χωρούν αλήθεια σε ένα τροχόσπιτο;

 

 Η συνάντηση με τα μέλη της motorhomeclub  (ελληνικής λέσχης αυτοκινούμενων τροχόσπιτων) ήταν ευχάριστη. Οι Έλληνες με υποδέχτηκαν με καταδεκτικότητα (είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει τελικά). Η αίσθηση της προσμονής για τα ταξίδια που έρχονται διάχυτη παντού.