Η Πλατεία Εθνοσυνέλευσης
μετατράπηκε σε σκηνή ιστορίας. Εκεί όπου άλλοτε ακούστηκαν φωνές αγωνίας,
ελπίδας και πολιτικής τόλμης, ξανακούστηκαν λόγια που σημάδεψαν τη συλλογική
μας πορεία: λόγια για ελευθερία, νόμους, δικαιοσύνη και εθνική αυτογνωσία. Το δρώμενο
δεν επιδίωξε απλώς να αναπαραστήσει γεγονότα· επιχείρησε να μεταφέρει το κλίμα
μιας εποχής μεταβατικής, όταν οι Έλληνες, βγαίνοντας από το σκοτάδι της
δουλείας, αναζητούσαν το φως της πολιτικής συγκρότησης και της θεσμικής
ωριμότητας.
Την οργάνωση της
εκδήλωσης ανέλαβε ο Δήμος Επιδαύρου, με πρωταγωνιστές τους
ίδιους τους κατοίκους της Νέας Επιδαύρου. Άνθρωποι κάθε
ηλικίας έγιναν για λίγο πληρεξούσιοι, αγωνιστές, παρατηρητές της Ιστορίας,
αποδεικνύοντας ότι η μνήμη δεν ανήκει μόνο στα αρχεία και τα σχολικά
εγχειρίδια, αλλά μπορεί να ζει και να ανανεώνεται μέσα από τη συλλογική
συμμετοχή.
Η συγγραφή και επιμέλεια
των κειμένων, καθώς και η σκηνοθεσία και σκηνική επιμέλεια, έφεραν την υπογραφή
της θεατρολόγου Αγγελικής Τσάκωνα, η οποία προσέγγισε το ιστορικό
υλικό με σεβασμό αλλά και θεατρική ευαισθησία. Χωρίς στόμφο και υπερβολή, η
αφήγηση ανέδειξε το ανθρώπινο στοιχείο των πρωταγωνιστών της Εθνοσυνέλευσης:
τις αμφιβολίες, τις αντιθέσεις, αλλά και τη βαθιά πίστη σε ένα κοινό μέλλον. Τα
κοστούμια της εποχής από το βεστιάριο της Σωτηρίας Σταθόγιαννη συνέβαλαν
καθοριστικά στη δημιουργία της ατμόσφαιρας, μεταφέροντας το κοινό στον κόσμο
των αρχών του 19ου αιώνα με λιτότητα και ιστορική συνέπεια.
Ιδιαίτερη συγκίνηση
προκάλεσε η συμμετοχή της Χορωδίας του Δήμου Επιδαύρου, υπό τη
διεύθυνση του μαέστρου Θεοδόση Αντωνιάδη. Οι φωνές της χορωδίας
λειτούργησαν ως συναισθηματικός σύνδεσμος ανάμεσα στο τότε και το τώρα,
ενισχύοντας τη δραματουργία και προσδίδοντας στο δρώμενο μια τελετουργική
διάσταση.
Η εκδήλωση, που ξεκίνησε
στις 7 το απόγευμα, συγκέντρωσε πλήθος κόσμου. Κάτοικοι της περιοχής και
επισκέπτες παρακολούθησαν με προσοχή, σιωπή και εμφανή συγκίνηση. Δεν επρόκειτο
απλώς για ένα θεατρικό γεγονός, αλλά για μια συλλογική πράξη μνήμης και αυτογνωσίας.
Σε μια εποχή όπου οι έννοιες της δημοκρατίας και της πολιτικής ευθύνης συχνά
δοκιμάζονται, η επιστροφή στην πρώτη Εθνοσυνέλευση λειτούργησε ως υπενθύμιση
του κόστους αλλά και της αξίας της ελευθερίας.
Η «Συνέλευση
της Επιδαύρου», μέσα από αυτή τη ζωντανή αναπαράσταση, απέδειξε ότι η
Ιστορία μπορεί να μιλήσει ξανά στο παρόν, όχι ως μουσειακό απολίθωμα, αλλά ως
ενεργός διάλογος. Από το σκοτάδι στο φως, όχι μόνο τότε, αλλά και σήμερα.














Δημοσίευση σχολίου