Στην καρδιά του νοτίου Ελλάδος, στην ευλογημένη γη της Αργολίδας, το ελαιόλαδο δεν είναι απλώς προϊόν — είναι τρόπος ζωής, ιστορία, παράδοση και μνήμη που ξεπερνά αιώνες. Στο πρόσφατο οδοιπορικό που διασχίζει τα χωριά Πυργιώτικα και Δήμαινα, καταγράφονται οι άνθρωποι, τα χωράφια, το πάθος και οι δυσκολίες που συνοδεύουν την παραγωγή του «υγρού χρυσού» της Μεσογείου.
Το ταξίδι ξεκινά από τα Πυργιώτικα, ένα μικρό χωριό όπου η ελιά κυριαρχεί στο τοπίο. Οι λόφοι και τα ελαιόδεντρα απλώνονται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, σαν μια ατέλειωτη θάλασσα πράσινη — ένα σκηνικό που θυμίζει ότι ο καρπός αυτός έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία της περιοχής.
Κάθε φθινόπωρο ξεκινά η περίοδος της συγκομιδής, όταν οι ελιές ωριμάζουν και είναι έτοιμες να δώσουν το πολύτιμο λάδι τους. Στα χωράφια βλέπεις οικογένειες να μαζεύουν τον καρπό, να δουλεύουν παρέα στις γραμμές του εδάφους, τυλιγμένοι στην μυρωδιά του χωμάτινου αέρα και στο φως του ήλιου, όπως λέει και η 90χρονη Σταυριανή Μίχου, «όσο αντέχουν τα πόδια μου, θα έρχομαι στο χωράφι».
Η ελαιοκομία στην Αργολίδα δεν είναι απλώς παραγωγή, είναι οικογενειακή υπόθεση, παράδοση και συνέχεια. Οι ηλικιωμένοι δείχνουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους πώς να κρατούν τα εργαλεία, πώς να μαζεύουν τις ελιές με τον σωστό τρόπο έτσι ώστε να μη χαλάσει ο καρπός, και πώς να μεταφέρουν τον καρπό στα τοπικά ελαιουργεία. Αυτή η «μεταβίβαση της γνώσης» δεν είναι μόνο πρακτική — είναι πολιτισμός που συνδέει γενιές.
Ωστόσο, μέσα στην ομορφιά και το φως του τοπίου, υπάρχουν προκλήσεις. Οι παραγωγοί στα Πυργιώτικα και στη Δήμαινα εκφράζουν ανησυχία για τις χαμηλές τιμές πώλησης του λαδιού παρά το αυξημένο κόστος παραγωγής και τις υψηλές αμοιβές εργατικών χεριών. Οι μεσάζοντες και οι έμποροι πιέζουν για χαμηλότερες τιμές, ενώ τα έξοδα για εργατικά, λιπάσματα και υποδομές συνεχώς ανεβαίνουν. Αυτό οδηγεί πολλούς μικρούς παραγωγούς σε οικονομική πίεση, σε μια αίσθηση ότι “δεν μπορούν να ελέγξουν την τιμή στο ράφι,” όπως λένε χαρακτηριστικά.
Το οδοιπορικό φέρνει στο φως ότι το ελαιόλαδο δεν είναι μόνο προϊόν· είναι μέρος της ταυτότητας των χωριών της Αργολίδας. Από την Δήμαινα μέχρι τα Πυργιώτικα, οι ζωές για πολλούς περιστρέφονται γύρω από το δέντρο της ελιάς — από τη φροντίδα του εδάφους μέχρι το πάτημα των ελιών στο ελαιοτριβείο, και από τις οικογενειακές συζητήσεις μέχρι τις τοπικές ταβέρνες, όπου μια απλή φέτα ψωμί με φρέσκο λάδι γίνεται σύμβολο φιλοξενίας και πολιτισμού.
Η Αργολίδα, με το Μεσογειακό κλίμα της και την πλούσια σε αντιοξειδωτικά πρώτη ύλη, παράγει ελαιόλαδο υψηλής ποιότητας που έχει ρίζες από την εποχή της αρχαιότητας, μια ιστορία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα στο καθημερινό μόχθο των ανθρώπων της υπαίθρου.
Δημοσίευση σχολίου