Φωτογραφία | Facebook | Τάκης Πασσαλής
*Γράφει ο Τάκης Πασσαλής
Στο φως του χειμώνα, τώρα που η μέρα παίρνει σιγά σιγά πίσω λίγα λεπτά από το σκοτάδι κι η πόλη μαζεύεται πιο νωρίς στο μέσα της, το Ανάπλι ξέρει να γιορτάζει χωρίς θόρυβο. Δεν είναι οι βιτρίνες ούτε τα στολίδια που περισσεύουν. Είναι ένα σπίτι που φωτίζεται νωρίς, ένα στενό που σωπαίνει για λίγο, μια πόρτα που ανοίγει χωρίς εξηγήσεις. Είναι εκείνη η σπάνια στιγμή που ο άνθρωπος θυμάται τον άνθρωπο, και μαζί θυμάται κι εκείνους που μένουν ακόμη εδώ, τους κατοίκους που κρατούν την πόλη ζωντανή όταν σβήνουν οι προβολείς, που σηκώνουν την καθημερινότητα χωρίς χειροκρότημα, που επιμένουν να λένε «σπίτι» αυτόν τον τόπο.
Το δέντρο ανάβει σιωπηλά, όχι για να εντυπωσιάσει αλλά για να υπενθυμίσει.
Το φως δεν κάνει θόρυβο, απλώς επιμένει. Γλιστρά πάνω στα παλιά έπιπλα και στις
σκιές του δωματίου, ακουμπά το παρελθόν χωρίς να το ταράζει. Το φωτίζει όσο
χρειάζεται, για να μη γίνει βάρος αλλά μνήμη. Κι έτσι μοιάζει να συμφιλιώνει
όσα υπήρξαν με όσα έρχονται, το χθες με το σήμερα, όχι με βιασύνη αλλά με
εκείνη τη λεπτή συνέχεια που κρατά τις ζωές όρθιες.
Η πόλη μας δεν αντέχει μόνο από τα μεγάλα σχέδια και τις μεγαλόστομες
διακηρύξεις. Αντέχει, κυρίως, από τα μικρά ανθρώπινα. Από όσα δεν γράφονται σε
αποφάσεις ούτε μπαίνουν σε πρακτικά. Από όσα γίνονται αθόρυβα και, επειδή
γίνονται, μας κρατούν κι εμάς ακόμη εδώ.
Καλά Χριστούγεννα, χρόνια πολλά σε όλες και όλους, με υγεία, μέτρο και
ζεστασιά. Και να μας βρει το νέο έτος πιο ήσυχους μέσα μας, πιο ανθρώπινους
μεταξύ μας, πιο προσεκτικούς σε ό,τι αξίζει
Δημοσίευση σχολίου