Υπάρχουν γλυκά που δεν ανήκουν απλώς στην κουζίνα, αλλά στη μνήμη. Τα μαμούλια Κρανιδίου με περγαμόντο είναι ένα από αυτά. Έρχονται κάθε Χριστούγεννα σιωπηλά, σαν παλιός φίλος και στέκονται στο τραπέζι όχι για να εντυπωσιάσουν, αλλά για να θυμίσουν. Τη ζεστασιά του σπιτιού, τα χέρια που ζυμώνουν αργά, τον χρόνο που κυλά πιο ήρεμα την περίοδο των γιορτών.
Στο Κρανίδι, τα Χριστούγεννα έχουν άρωμα εσπεριδοειδών και βουτύρου. Έχουν τη γεύση της υπομονής και της προσμονής. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα αναμμένα φώτα και τις σκιές του απογεύματος, γεννιούνται τα μαμούλια - μικρά, διακριτικά, σχεδόν σεμνά, αλλά βαθιά γενναιόδωρα στο άρωμα και στη μνήμη.
Η γέμισή τους από περγαμόντο είναι ένας ύμνος στη λεπτότητα. Το περγαμόντο, ευωδιαστό και φωτεινό, δεν κραυγάζει, ψιθυρίζει. Κόβεται ψιλά, στραγγίζεται προσεκτικά και φυλακίζεται στη ζύμη σαν μυστικό που περιμένει να αποκαλυφθεί μόνο στο πρώτο δάγκωμα. Αν προστεθούν λίγα κοπανισμένα αμύγδαλα ή καρύδια, είναι σαν να δίνεις στη μνήμη μια υφή, έναν ανεπαίσθητο παλμό.
Η ζύμη από σιμιγδάλι πλάθεται με σεβασμό. Δεν βιάζεται. Θέλει τον χρόνο της, όπως θέλουν όλα όσα αξίζουν. Το βούτυρο τη μαλακώνει, η μαγιά της χαρίζει ανάσα και η άχνη ζάχαρη την κάνει τρυφερή, σχεδόν εύθραυστη. Όταν ξεκουράζεται σκεπασμένη, μοιάζει να συλλογίζεται τις ιστορίες που θα αφηγηθεί μόλις βγει από τον φούρνο.
Το πλάσιμο είναι μια πράξη σχεδόν τελετουργική. Κάθε κομμάτι ζύμης ανοίγει στην παλάμη, δέχεται τη γέμιση και κλείνει απαλά, σαν να φυλάει κάτι πολύτιμο. Αν υπάρχει η παλιά ξύλινη φόρμα, εκείνη με τα χαραγμένα σχέδια, τότε τα μαμούλια αποκτούν πρόσωπο - μια σφραγίδα χρόνου που περνά από γενιά σε γενιά.
Στον φούρνο, δεν ζητούν πολλά. Λίγη ζέστη, λίγη υπομονή. Δεν πρέπει να ροδίσουν έντονα, η ομορφιά τους βρίσκεται στη διακριτικότητα. Και όταν βγουν, ζεστά ακόμη, πασπαλίζονται με άχνη ζάχαρη - σαν να τα αγγίζει η μαγεία των Χριστουγέννων.
Τα μαμούλια Κρανιδίου με περγαμόντο δεν σερβίρονται απλώς. Προσφέρονται. Συνοδεύουν τον καφέ των γιορτών, το τσάι ενός ήσυχου απογεύματος, τη συζήτηση που κυλά αργά δίπλα στο παράθυρο. Είναι ένα γλυκό που δεν ζητά να ξεχωρίσει, ξεχωρίζει επειδή κουβαλά μέσα του τόπο, χρόνο και αγάπη.
Και κάπως έτσι, μέσα σε μια μπουκιά σιμιγδαλένιας τρυφερότητας και αρώματος περγαμόντου, τα Χριστούγεννα βρίσκουν τον πιο απλό και τον πιο αληθινό τους ορισμό.
Δημοσίευση σχολίου