Έξω έχει ήδη σκοτεινιάσει, παρότι η ώρα δεν λέει ακόμη βράδυ. Ο χειμώνας το συνηθίζει αυτό. Στην κουζίνα, το καλοριφέρ τρίζει ελαφρά και το νερό στο μπρίκι –όχι στην κατσαρόλα, στο μπρίκι– αρχίζει να ζεσταίνεται αργά. Δεν βιάζεται κανείς. Το τσάι δεν πίνεται στα όρθια.
Σε σπίτια χωριών, το τσάι δεν ήταν ποτέ μόδα. Ήταν παύση. Ένα φλιτζάνι πριν τη βραδινή τηλεόραση, ένα ακόμα όταν έμπαινε κάποιος απ’ έξω με κρύα χέρια, ένα τρίτο «έτσι, για να καθίσουμε λίγο». Δεν είχε ονόματα και ετικέτες. Ήταν απλώς τσάι. Κι όμως, χωρούσε μέσα του περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε σήμερα.
Τώρα ακούμε για matcha, για φύλλα που αλέθονται προσεκτικά, για τελετουργίες μακρινές. Και πράγματι, αυτό το πράσινο τσάι της Ιαπωνίας έχει κάτι το ξεχωριστό. Όμως η γη κουράστηκε. Οι καλλιέργειες δυσκολεύονται, οι ποσότητες λιγοστεύουν. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, επιστρέφουμε σε κάτι γνώριμο: στο να ψάχνουμε λιγότερο το «σπάνιο» και περισσότερο το «αληθινό».
Το τσάι γίνεται ξανά αφορμή. Να καθίσεις στο τραπέζι της κουζίνας, να αφήσεις το φλιτζάνι να ζεστάνει τα χέρια σου, να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο. Sencha, oolong ή απλώς πράσινο τσάι του εμπορίου — δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει ο χρόνος που του δίνεις.
Κάθε γουλιά κουβαλά κάτι από ταξίδι. Όχι απαραίτητα μακρινό. Ένα ταξίδι μνήμης, σαν εκείνα που ξεκινούν χωρίς χάρτη: από μια κουζίνα χωριού, από ένα τραπέζι με πλαστικό τραπεζομάντιλο, από μια σιωπή που δεν χρειάζεται λόγια.
Το τσάι, όπως και το καλό φαγητό, δεν θέλει εντυπωσιασμούς. Θέλει ησυχία. Θέλει να το αφήσεις να σταθεί. Και τότε καταλαβαίνεις ότι μέσα σε ένα απλό φλιτζάνι χωράει όχι μόνο ο κόσμος, αλλά και λίγη ξεκούραση από αυτόν.
Δημοσίευση σχολίου