Το λέμε το πρωί, πριν καλά–καλά ανοίξει η μέρα. Το λέςμε το μεσημέρι, ανάμεσα σε δουλειές που τρέχουν. Το λέμε το βράδυ, σαν δικαιολογία στον εαυτό μας.
«Δεν έχω χρόνο».
Κι όμως, ο χρόνος είναι εκεί. Ίδιος για όλους. Δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται. Απλώς γλιστρά ανάμεσα σε ειδοποιήσεις, υποχρεώσεις και λίστες που δεν τελειώνουν ποτέ.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν έχουμε χρόνο.
Είναι ότι δεν τον κρατάμε.
Αν κοιτάξεις προσεκτικά μια συνηθισμένη μέρα, θα δεις πως όλα μοιάζουν επείγοντα. Τηλέφωνα, μηνύματα, μικρές δουλειές που ζητούν άμεση προσοχή. Κι έτσι, τα σημαντικά μένουν πίσω. Περιμένουν. Μέχρι να γίνουν κι αυτά… επείγοντα.
Κάπου εκεί χρειάζεται μια παύση.
Όχι μεγάλη. Μια μικρή αναδιάταξη στο μυαλό.
Να ξεχωρίσεις τι αξίζει να γίνει τώρα, τι μπορεί να περιμένει και τι απλώς γεμίζει τη μέρα χωρίς να την πηγαίνει μπροστά. Όταν το κάνεις αυτό, η μέρα αρχίζει να αποκτά σχήμα.
Πολλοί πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα μαζί. Στην πράξη όμως, το μυαλό κουράζεται. Πηδά από τη μία σκέψη στην άλλη και στο τέλος δεν θυμάται τι ξεκίνησε πρώτο.
Η αλήθεια είναι απλή: όταν συγκεντρώνεσαι σε ένα πράγμα, έστω για μισή ώρα, δουλεύεις καλύτερα και τελειώνεις πιο γρήγορα. Και ξαφνικά, κερδίζεις χρόνο που δεν ήξερες ότι είχες.
Ο χρόνος όμως δεν είναι μόνο δουλειά. Είναι και οι μικρές ανάσες μέσα στη μέρα. Ένα δεκάλεπτο περπάτημα, λίγη σιωπή, ένα τέντωμα του σώματος. Όχι άλλη οθόνη. Όχι άλλο σκρολάρισμα. Αυτές οι στιγμές είναι που καθαρίζουν το μυαλό και σε βοηθούν να συνεχίσεις.
Συχνά φορτώνουμε τη μέρα μας με περισσότερα απ’ όσα χωρά. Λίστες μεγάλες, στόχους που δεν προλαβαίνουν να ανασάνουν. Κι όταν δεν τα προλαβαίνουμε όλα, νιώθουμε αποτυχία.
Ίσως όμως το ζητούμενο να είναι αλλού: να διαλέγουμε λιγότερα, αλλά ουσιαστικά. Να ξεκινάμε από το αποτέλεσμα που θέλουμε και να κρατάμε μόνο τα απαραίτητα βήματα για να φτάσουμε εκεί.
Και στο τέλος της ημέρας, πριν κλείσει το φως, αξίζει να θυμηθείς τι πήγε καλά. Τρία μικρά πράγματα. Όχι εντυπωσιακά. Αληθινά. Αυτά είναι που δείχνουν ότι η μέρα δεν πήγε χαμένη.
Ίσως τελικά το «δεν έχω χρόνο» να μην είναι αλήθεια. Ίσως να είναι απλώς ένας τρόπος να πούμε ότι χάσαμε για λίγο τον έλεγχο της μέρας μας.
Γιατί ο χρόνος δεν ζητά πολλά. Ζητά μόνο να τον προσέξεις.
Δημοσίευση σχολίου